• Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης

Την πρώτη Κυριακή είχαμε πράγματι αυτοδιοικητικές εκλογές. Oι πολίτες ψήφιζαν συνδυασμούς, ονόματα και τοπικά προγράμματα και έστελναν στο δημοτικό συμβούλιο τους ανθρώπους που γνώριζαν. Τη δεύτερη Κυριακή όμως η εικόνα άλλαζε ριζικά. Η εκλογή του δημάρχου κρινόταν σε μια αναμέτρηση με κομματικές αναφορές, εθνικά διλήμματα, συμφωνίες παρασκηνίου και πολιτική πόλωση. Ό,τι είχε προηγηθεί συχνά ξεχνιόταν και ο δήμαρχος αναδεικνυόταν με κριτήρια που δεν είχαν πάντα σχέση με τον δήμο.


Το νέο σύστημα της μίας Κυριακής σπάει αυτή τη διπλή λογική. Ο δήμαρχος και η δημοτική ομάδα κρίνονται μαζί, την ίδια μέρα, με τα ίδια κριτήρια, ποιος έχει πρόγραμμα, ποιος έχει ομάδα, ποιος έχει αξιοπιστία στην τοπική κοινωνία.

Η εκλογή δεν περνά πια από ένα δεύτερο γύρο που λειτουργούσε σαν μικρογραφία εθνικών εκλογών.
Οι επικριτές του νέου συστήματος έχουν ένα σημείο που δεν πρέπει να αγνοηθεί. Το νέο εκλογικό σύστημα  είναι πιο σύνθετο. Ζητά από τον πολίτη να καταλάβει περισσότερα. εναλλακτική ψήφος και από τους υποψηφίους να οργανωθούν καλύτερα. Δεν αρκεί πια να “περάσεις” στον δεύτερο γύρο και να ψάξεις συμμαχίες εκ των υστέρων.

Τις συμμαχίες, τις ομάδες και το μήνυμα τα χτίζεις πριν από την κάλπη, και αυτό ζητά προετοιμασία, στρατηγική και καθαρή ταυτότητα.

Η δυσκολία όμως δεν το κάνει λιγότερο αυτοδιοικητικό. Αντίθετα, είναι ίσως το πρώτο σύστημα που αντιμετωπίζει τον δήμο ως αυτό που είναι. Ένα επίπεδο διοίκησης με δικά του προβλήματα, δικούς του πρωταγωνιστές και δική του λογοδοσία. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με τις λεπτομέρειες. Δεν μπορεί όμως να το συγκρίνει με το προηγούμενο, γιατί δεν έχει καμία σχέση μαζί του.

Για τους υποψηφίους, ιδιαίτερα εκείνους χωρίς κομματικό μηχανισμό, το μήνυμα είναι σαφές ότι η μάχη θα κριθεί στην ποιότητα της πρότασης και της ομάδας, και όχι στις συμμαχίες της δεύτερης Κυριακής.