slider

Naxios

Τα κάστρα πέφτουν από μέσα – Ο Εφιάλτης θα υπάρχει πάντα!


Απόψεις : του Θανάση Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγου-συγγραφέα  Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Ιστορικά, τα κάστρα σπάνια έπεφταν από τα τείχη.
Έπεφταν από μια πόρτα που άνοιξε από μέσα.
Οι Πέρσες δεν πέρασαν από τις Θερμοπύλες επειδή νίκησαν τους Έλληνες στο πεδίο της μάχης, πέρασαν επειδή ο Εφιάλτης τούς έδειξε το μονοπάτι.
Εδώ και πολλούς αιώνες, το όνομά του έχει γίνει συνώνυμο της προδοσίας.
Και δεν είναι τυχαίο ότι το συναντάμε ακόμη, σχεδόν σε κάθε οργανισμό.
Στις επιχειρήσεις, ο Εφιάλτης σπάνια έχει πρόσωπο εχθρού.
Είναι ο στενός συνεργάτης που γνωρίζει τους πελάτες, τις τιμές, τις αδυναμίες.
Είναι ο διευθυντής που νιώθει ότι δεν αναγνωρίστηκε και αποφασίζει να πάρει μαζί του την ομάδα, τη γνώση, ακόμη και τον τηλεφωνικό κατάλογο.
Οι ανταγωνιστές απ’ έξω φαίνονται· αυτός από μέσα όχι.
Γι’ αυτό και πονάει περισσότερο.
Στην πολιτική και ιδιαίτερα στην αυτοδιοίκηση το φαινόμενο είναι σχεδόν κανόνας.
Ο δήμαρχος που προσβλέπει σε δεύτερη θητεία ανακαλύπτει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η αντιπολίτευση, αλλά ο αντιδήμαρχος που κάθεται δίπλα του στο συμβούλιο και μετρά ήδη τις ψήφους της επόμενης εκλογής.
Ο υποψήφιος που ξεκινά χωρίς μηχανισμό μαθαίνει ότι η πρώτη διαρροή δεν έρχεται από τους αντιπάλους αλλά από το δικό του επιτελείο. Οι συμμαχίες που χτίζονται με φιλοδοξίες, και όχι με αξίες, διαλύονται την πρώτη δύσκολη νύχτα.
Η ιστορία το επιβεβαιώνει σε κάθε εποχή.
Οι μεγάλες καταρρεύσεις σπάνια ξεκινούν με θόρυβο. Ξεκινούν με μια μικρή διαρροή, μια σιωπηλή αποστασιοποίηση, μια συζήτηση σε κλειστό δωμάτιο που κανείς δεν πρόσεξε. Όταν το αντιληφθείς, συνήθως είναι αργά.
Ποιο είναι το δίδαγμα;
Δεν είναι να γίνουμε καχύποπτοι με όλους. Μια ομάδα που ζει με φόβο δεν κερδίζει τίποτα. Το δίδαγμα είναι να χτίζουμε σωστά.
Πρώτον, καθαρούς ρόλους και καθαρές προσδοκίες.
Η δυσαρέσκεια που δεν ακούγεται γίνεται αντάρτικο.
Δεύτερον, αναγνώριση και συμμετοχή. Όποιος νιώθει ότι το έργο είναι και δικό του δύσκολα το πουλά. Τρίτον, έλεγχος της πληροφορίας. Δεν χρειάζονται όλοι να γνωρίζουν τα πάντα.
Και τέταρτον. Ηγεσία με ξεκάθαρο λόγο, που δεν αφήνει κενά να τα γεμίσουν οι φήμες και οι φιλοδοξίες των άλλων.
Ο Εφιάλτης θα υπάρχει πάντα.
Δεν μπορούμε να τον εξαφανίσουμε. Μπορούμε όμως να του στερήσουμε το έδαφος, να μην του δώσουμε λόγους, ευκαιρίες και σιωπές να δράσει.
Ο ηγέτης που το καταλαβαίνει νωρίς φυλάει το κάστρο όχι μόνο από τα τείχη, αλλά και από τα μέσα.
Γιατί τα κάστρα δεν πέφτουν επειδή ήταν αδύναμα απ’ έξω.
Πέφτουν επειδή κάποιος, μέσα, αποφάσισε ότι αξίζει περισσότερο να ανοίξει την πόρτα παρά να την κρατήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: