Η κριτική που ασκήθηκε στον κ. Παυλόπουλο κατά τη διάρκεια της θητείας του εστιάζει στο γεγονός ότι παρέμεινε… Παυλόπουλος σε πρωτοφανείς θεσμικές εκτροπές. Όταν η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχειρούσε να στήσει μια πρωτοφανή πολιτική σκευωρία γύρω από το σκάνδαλο της Novartis, βάζοντας στο στόχαστρο δέκα πολιτικούς αντιπάλους χωρίς στοιχεία, ο ανώτατος άρχων δεν βρήκε λέξεις για να υπερασπιστεί το τεκμήριο της αθωότητας ή τη διάκριση των εξουσιών.

Την ίδια ώρα, η περίοδος της προεδρίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη Βουλή σημαδευτόταν από συμπεριφορές που ευθέως συνιστούσαν ανοιχτή υποβάθμιση του κύρους του Κοινοβουλίου. Ο κ. Παυλόπουλος επέλεξε να τηρήσει ίσες αποστάσεις, αποφεύγοντας οποιαδήποτε δημόσια νύξη που θα επανέφερε τη θεσμική ευπρέπεια.

Το πιο σκοτεινό σημείο της κριτικής, ωστόσο, αφορά το καλοκαίρι του 2015. Πρόκειται για τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να παίξει την Ελλάδα «κορόνα-γράμματα» με ένα διχαστικό και νομικά μετέωρο δημοψήφισμα. Πολλοί συνταγματολόγοι υποστήριξαν ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε το ηθικό καθήκον να αντιδράσει, ακόμη και μέσω της παραίτησής του, η οποία θα είχε φρενάρει την ολέθρια πορεία προς το δημοψήφισμα. Αντίθετα, επέλεξε να συνυπογράψει το διάταγμα, νομιμοποιώντας μια διαδικασία που εξέθεσε την Ελλάδα σε θανάσιμο κίνδυνο.

Οι υποστηρικτές του κ. Παυλόπουλου προτάσσουν πάντα το επιχείρημα του «ρυθμιστικού ρόλου» και των περιορισμένων συνταγματικών ορίων. Η ιστορία όμως καταγράφει και τη στάση των προσώπων. Η ευαισθησία για το κράτος δικαίου δεν μπορεί να ενεργοποιείται α λα καρτ, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ο πρώην Πρόεδρος επανέρχεται σήμερα στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Δημοκρατία» με την ξαναζεσταμένη σούπα των παρακολουθήσεων, δηλώνοντας με στόμφο πως «Δεν ξεπερνιούνται οι υποκλοπές!». Αυτό όμως που πραγματικά δεν ξεπερνιέται στην πολιτική ιστορία του τόπου είναι η δική του προεδρική θητεία, η οποία, για τους λάθος λόγους, θα μείνει ομολογουμένως αξεπέραστη.