Είναι πανεύκολο να κυβερνάς;

 Της Ρέας  Βιτάλη

 Παρατηρούσα τον Κυριάκο Μητσοτάκη στον ΟΗΕ. Την ετοιμότητα, την άνεση, τη δραστικότητα, τον τρόπο. Την ευφυΐα να οπτικοποιήσει (άρα έχοντας αντίληψη και εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της εικόνας) ώστε να αντιπαρατεθεί στην υπογραφή του καταφανώς παράνομου, κοντόφθαλμου, τουρκολυβικού μνημονίου Ρέα Βιτάλη Ρέα Βιτάλη 30 Οκτωβρίου 2026, 10:40 facebook X email «Αλαζονεία, αλαζονεία» έχω βαρεθεί να τους ακούω. Οχι επειδή δεν μπορώ να διακρίνω το ψώνιο της αλαζονείας σε μάτια κυβερνητικών αλλά επειδή δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλαζονεία, απολύτως ντελίριο «ψώνιου», να διακηρύσσεις, με το παράδειγμα της παρουσίας σου στην πολιτική σκηνή, ότι το να κυβερνήσεις μια χώρα είναι πανεύκολο, εφόσον αρκεί ένας σταρ –και κριθάρ–, παντελώς γυμνός έμπειρων στελεχών για να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης μιας χώρας και της τύχης εκατομμυρίων πολιτών… Ούτε ο Τσακ Νόρις! Παρατηρούσα τον Κυριάκο Μητσοτάκη στον ΟΗΕ. Την ετοιμότητα, την άνεση, τη δραστικότητα, τον τρόπο. Την ευφυΐα να οπτικοποιήσει (άρα έχοντας αντίληψη και εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της εικόνας) ώστε να αντιπαρατεθεί στην υπογραφή του καταφανώς παράνομου, κοντόφθαλμου, τουρκολυβικού μνημονίου. Το δίκιο της θάλασσας στη φράση «Η Γεωγραφία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί». Η απόλυτη αλήθεια τεκμηριωμένη με τρόπο απολύτως κατανοητό από όλους. Την προηγούμενη μέρα θα μπορούσε να τον δει κανείς το πρωί σε μια πόλη της χώρας μας, το μεσημέρι στα εγκαίνια κάποιου έργου σε άλλη πόλη, το βράδυ σε ένα δείπνο. Την προ-προηγούμενη μέρα σε μια άλλη χώρα και το απόγευμα σε ένα ελληνικό χωριό. Ένα σφιχτό, ακούραστο πρόγραμμα, όχι ως γκάζια προεκλογικής περιόδου αλλά συνεχώς, από την πρώτη μέρα που ανέλαβε την πρωθυπουργία. Αν δεν ήταν ο Κ. Μητσοτάκης σε αυτή την κομβική θέση, θα είχαμε χάσει έναν αποτελεσματικό Πρωθυπουργό αλλά σκεπτόμενη στελέχη της ΝΔ θα μπορούσα να φανταστώ μερικούς, έστω μετρημένους, έμπειρους, γνώστες, να κυβερνούν με αξιοπρεπή επάρκεια. Η ΝΔ έχει πάγκο. Αλλά και την υγιή «κουλτούρα» να αλλάζει αρχηγούς με ευκολία. Μπορεί να πούμε το ίδιο για τα άλλα κόμματα; Υπάρχει χειρότερος επαρχιωτισμός, νοοτροπία παλιών αραχνιασμένων εποχών να πιστεύει κανείς ότι η ύπαρξη ικανών στελεχών δεν είναι απολυτότατα απαραίτητη; Υπάρχουν πια εταιρείες που διαφεντεύονται από έναν; Είναι μαγαζάκι η διακυβέρνηση μιας χώρας; Να πιάσω το ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως υπάρχουν ικανά στελέχη, έμπειρα. Ας αναφέρω, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να μην αναλωθώ σε μια σειρά στελεχών αλλά να γίνει και κατανοητό τι θέλω να πω. Τον Γιάννη Μανιάτη. Που η παρουσία του στην Ευρωπαϊκή Ενωση κοσμεί. Με βαθιά γνώση, στοχοπροσήλωση, πείρα, εργατικότητα αλλά και νηφαλιότητα στην όποια αντιπαράθεση, ψύχραιμο λόγο, άρα μεταδοτικότητα γνώσης και σεβασμό σε νοήμονες. Το θέμα είναι όμως ότι το «κεφάλι», ήτοι ο αρχηγός του κόμματος, δεν περνάει στον κόσμο, εκλεγμένος όμως για δεύτερη φορά ως αρχηγός. Αρα ασφυκτικά περιχαράκωσε το κόμμα προς ίδιον συμφέρον; Και δεύτερος εκλεγμένος ο Χάρης Δούκας. Τον γνώριζαν οι πολίτες; Σκεφτείτε μηχανισμός και διαχείριση μικροκομματική! Προσθέστε τη διαρροή, πόσων και πόσων εκλεκτών στελεχών του ΠΑΣΟΚ αξιοποίησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Συνεπώς εκτίμησε ακομμάτιστος παρωπίδων. Αναπαριστώντας στην πολιτική, το γεφύρωμα που ζούσε η κοινωνία της «καθημερινότητας». Ενωμένοι σε ένα υγιές Κέντρο να διαπιστώνουμε και να αναμετράμε αυτά που μας ενώνουν, περισσότερο από αυτά που μας χωρίζουν. Αφού μαζί διαβήκαμε χρόνια και χρόνια οικονομικής κρίσης, ύστερα από χρόνια και χρόνια άρρωστης, τζούφιας ευημερίας. Ένα αδιέξοδο που όλοι έβαλαν ένα χεράκι να πραγματοποιηθεί. Ε, αυτό το υγιές αντάμωμα δεν μπορεί να αξιολογήσει ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Από εκεί και πέρα; Σταρ! Και κριθάρ! Αλέξης, ο μέγας, ο Ένας. Απέρριψε όλους τους προηγούμενους συνεργάτες για να ξαμολήσει την Μαριζέτα Αντωνοπούλου στον πολιτικό διάλογο ως νέο, υποσχόμενο, ενδεικτικό «νέας αρχής» στέλεχος. Και εν συνέχεια σπεύδει να επαναφέρει τους προηγούμενους που είχε απορρίψει. Καλώς τα παιδιά! Πού να τρέχεις για στελέχη; Μια χαρά, μωρέ, είναι και τα προηγούμενα. Αρκεί που είναι αρχηγός ο Αλέξης. Σε άλλο κόμμα ο Βελόπουλος. Σε άλλο κόμμα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η «πιο Μία» δεν έχει. Και ακολουθεί η Μαρία Καρυστιανού που είχε εξαγγείλει «Ομάδα σοφών»… Το θυμάστε κι αυτό;.. Βγαίνουν και σε 12άδα. Αλλά ξέμεινε ως η Μία να καταθέτει στεφάνι. Τι να λέμε; (Δεν καταγράφω το ΚΚΕ καθώς μιλάμε για ξεχωριστή, Μία κατηγορία). Αν αυτό δεν είναι η ύψιστη αλαζονεία διεκδίκησης της εξουσίας, τότε τι είναι; Αλί στον νοήμονα ψηφοφόρο που δικαίως και υγιώς αναζητεί διακαώς μια σοβαρή, ισχυρή αντιπολίτευση δίπλα σε όποια κυβέρνηση, σε καιρούς δραματικούς. Συνεχίζουμε ως σιωπηροί αγωνιώντες θεατές… Πηγή: Protagon.gr