Έτοιμοι οι εκπαιδευτικοί να καλύψουν τρία κενά ο καθένας. Και για να μην αγχώνεστε: έτοιμοι και οι κουβάδες για τα νερά που στάζουν από τα ταβάνια! Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστούν… Και πάνω απ’ όλα, έτοιμα τα κονδύλια για το ΝΑΤΟ, τα μπόνους στους μεγάλους ομίλους και τα deals με τις πολυεθνικές. Όλα έτοιμα, λοιπόν. Ή σχεδόν όλα. Γιατί εμείς οι γονείς έχουμε κάποιες πιο δύσκολες ερωτήσεις. 11 Σεπτέμβρη κι ο μισθός στερεύει. Θα φτάσει μέχρι το τέλος του μήνα; Τι θα κόψουμε φέτος για να τα βγάλουμε πέρα; Και πέρα από αυτά, έχουμε την πιο μεγάλη αγωνία: Τι σχολείο θα βρει το παιδί μας; Και κυρίως, τι άνθρωπος θα γίνει μέσα από αυτό; Βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν σε έναν κόσμο διαφορετικό από αυτόν που μεγαλώσαμε εμείς. Τα βλέπουμε να περνούν όλο και περισσότερο χρόνο μπροστά σε μια οθόνη. Να δέχονται έναν καταιγισμό πληροφοριών, εικόνων και μηνυμάτων, χωρίς πάντα να έχουν τη δυνατότητα για να ξεχωρίσουν τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Και την ίδια στιγμή ακούμε για περιστατικά βίας, εκφοβισμού, επιθετικότητας μέσα και έξω από το σχολείο. Και αναρωτιόμαστε: Ποιος θα είναι δίπλα στο παιδί μας όταν δυσκολευτεί; Ποιος θα το βοηθήσει να σταθεί στα πόδια του; Χρειάζεται και το σχολείο που θα μπορεί να τα προστατεύει, να τα στηρίζει, να τα βοηθά να καταλαβαίνουν τον κόσμο και τον εαυτό τους. Όμως πώς θα γίνει αυτό όταν οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν επαρκούν για όλα τα σχολεία και, πολλές φορές, εκεί που υπάρχουν, βρίσκονται στο σχολείο μία φορά την εβδομάδα; Πώς θα μάθει το παιδί να χρησιμοποιεί δημιουργικά την τεχνολογία, όταν δεν μαθαίνει τι κρύβεται πίσω από αυτήν; Το ζήτημα είναι τι εφόδια δίνουμε στο παιδί για να μη γίνει η οθόνη και η μηχανή αυτή που θα σκέφτεται αντί γι’ αυτό. Μας μιλούν για το «έξυπνο σχολείο», για την τεχνητή νοημοσύνη, για τις ψηφιακές δεξιότητες, για το σχολείο του μέλλοντος. Όμως, πραγματικά έξυπνο και σύγχρονο σχολείο δεν είναι αυτό που απλώς βάζει περισσότερη τεχνολογία στην τάξη. Είναι αυτό που δίνει στο παιδί την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να γνωρίσει την αλήθεια του κόσμου για να τον αλλάξει. Και βέβαια, ως γονείς, έχουμε και μια ακόμη πολύ βασική αγωνία: θα υπάρχει δάσκαλος στην τάξη του παιδιού μας; Για άλλη μια χρονιά, χιλιάδες αναπληρωτές καλούνται να καλύψουν τον εαυτό τους! Και κάθε Σεπτέμβρη ξαναζούμε το ίδιο έργο: κενά, αναμονή, μετακινήσεις εκπαιδευτικών, συγχωνεύσεις τμημάτων, πολυπληθείς τάξεις. Δεν γίνεται ένα παιδί να χρειάζεται στήριξη και οι κυβερνήσεις να μας λένε «δεν υπάρχει προσωπικό». Δεν γίνεται ο εκπαιδευτικός να πρέπει να προσέχει 25 και 27 παιδιά και ταυτόχρονα να ζητάμε από αυτόν να γνωρίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες του καθενός. Δεν γίνεται η «εξοικονόμηση» να είναι πιο σημαντική από τη μόρφωση των παιδιών μας. Και αυτό δεν είναι κακός σχεδιασμός είναι ταξική πολιτική επιλογή. Εμείς λέμε: τα παιδιά μας δεν είναι κόστος. Είναι το μέλλον της κοινωνίας. Γι’ αυτό απαιτούμε τώρα: Να καλυφθούν όλα τα κενά. Να γίνουν μόνιμοι διορισμοί για όλες τις πραγματικές ανάγκες. Καμία συγχώνευση τμήματος και καμία κατάργηση σχολικής μονάδας. Λιγότερους μαθητές ανά τμήμα. Ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και ειδικό επιστημονικό προσωπικό σε κάθε σχολείο, με σταθερή παρουσία. Και τώρα μας λένε για το «Εθνικό Απολυτήριο». Μας το παρουσιάζουν ως λύση για την αναβάθμιση του Λυκείου ενώ θα οδηγήσει σε περισσότερες εξετάσεις, άγχος, πίεση. Περισσότερα έξοδα για φροντιστήρια. Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται ένα σχολείο που θα τα εξετάζει περισσότερο. Χρειάζονται ένα σχολείο που θα τα μορφώνει περισσότερο. Ένα σχολείο που δεν θα το βαριούνται. Γιατί το σχολείο δεν μπορεί να είναι ένας μαραθώνιος εξετάσεων μέχρι την πόρτα του πανεπιστημίου. Πρέπει να είναι ο χώρος όπου το παιδί θα ανακαλύπτει τον κόσμο και τους νόμους κίνησης. Θα γνωρίζει την επιστήμη αλλά και την τέχνη. Θα αθλείται. Θα συνεργάζεται. Θα μαθαίνει να σέβεται τον άλλον, αλλά και να διεκδικεί. Αυτό είναι το σχολείο που έχουμε ανάγκη. Ένα σχολείο ενιαίο, δημόσιο και πραγματικά δωρεάν. Ένα σχολείο χωρίς ταξικούς φραγμούς. Ένα σχολείο που θα δίνει σε κάθε παιδί τη δυνατότητα να αναπτύξει όλες τις κλίσεις, τα ταλέντα του και τα ενδιαφέροντά του. Γιατί σήμερα η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν φτάσει σε επίπεδο που μπορούν να εξασφαλίσουν πολύ περισσότερα για κάθε παιδί. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν μπορεί να γίνει αυτό αλλά για ποιον σκοπό θα αξιοποιηθούν αυτές οι δυνατότητες. Για τα κέρδη των λίγων ή για τις ανάγκες των πολλών; Το ΚΚΕ σου λέει καθαρά: Για μας και τα παιδιά μας. Και αυτό δεν θα μας το χαρίσει κανείς. Θα το κερδίσουμε με αγώνα. Στοχεύοντας στην αιτία των προβλημάτων μας και ανοίγοντας τον δρόμο, μαζί με το ΚΚΕ, για την κοινωνία όπου κανείς δεν περισσεύει. Την κοινωνία που η τεχνολογία και ο πλούτος που παράγεται μπαίνουν στην υπηρεσία των αναγκών των πολλών. Καλή σχολική χρονιά!
Βεβαίως! Έτοιμες οι τσάντες. Έτοιμα τα τετράδια. Έτοιμοι οι γονείς να πληρώσουν.
Έτοιμοι οι εκπαιδευτικοί να καλύψουν τρία κενά ο καθένας.
Και για να μην αγχώνεστε: έτοιμοι και οι κουβάδες για τα νερά που στάζουν από τα ταβάνια!
Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστούν...
Και πάνω απ’ όλα, έτοιμα τα κονδύλια για το ΝΑΤΟ, τα μπόνους στους μεγάλους ομίλους
και τα deals με τις πολυεθνικές.
Όλα έτοιμα, λοιπόν. Ή σχεδόν όλα.
Γιατί εμείς οι γονείς έχουμε κάποιες πιο δύσκολες ερωτήσεις.
11 Σεπτέμβρη κι ο μισθός στερεύει.
Θα φτάσει μέχρι το τέλος του μήνα;
Τι θα κόψουμε φέτος για να τα βγάλουμε πέρα;
Και πέρα από αυτά, έχουμε την πιο μεγάλη αγωνία:
Τι σχολείο θα βρει το παιδί μας; Και κυρίως, τι άνθρωπος θα γίνει μέσα από αυτό;
Βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν σε έναν κόσμο διαφορετικό από αυτόν που μεγαλώσαμε
εμείς. Τα βλέπουμε να περνούν όλο και περισσότερο χρόνο μπροστά σε μια οθόνη. Να δέχονται
έναν καταιγισμό πληροφοριών, εικόνων και μηνυμάτων, χωρίς πάντα να έχουν τη δυνατότητα για να
ξεχωρίσουν τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.
Και την ίδια στιγμή ακούμε για περιστατικά βίας, εκφοβισμού, επιθετικότητας μέσα και έξω από το
σχολείο.
▶ Και αναρωτιόμαστε:
Ποιος θα είναι δίπλα στο παιδί μας όταν δυσκολευτεί;
Ποιος θα το βοηθήσει να σταθεί στα πόδια του;
Χρειάζεται και το σχολείο που θα μπορεί να τα προστατεύει, να τα στηρίζει, να τα βοηθά να
καταλαβαίνουν τον κόσμο και τον εαυτό τους.
Όμως πώς θα γίνει αυτό όταν οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν επαρκούν για όλα τα σχολεία
και, πολλές φορές, εκεί που υπάρχουν, βρίσκονται στο σχολείο μία φορά την εβδομάδα;
Πώς θα μάθει το παιδί να χρησιμοποιεί δημιουργικά την τεχνολογία, όταν δεν μαθαίνει τι κρύβεται πίσω
από αυτήν;
Το ζήτημα είναι τι εφόδια δίνουμε στο παιδί για να μη γίνει η οθόνη
και η μηχανή αυτή που θα σκέφτεται αντί γι’ αυτό.
Μας μιλούν για το «έξυπνο σχολείο», για την τεχνητή νοημοσύνη, για τις ψηφιακές δεξιότητες, για το
σχολείο του μέλλοντος.
Όμως, πραγματικά έξυπνο και σύγχρονο σχολείο δεν είναι αυτό που απλώς βάζει περισσότερη
τεχνολογία στην τάξη.
Είναι αυτό που δίνει στο παιδί την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να γνωρίσει την αλήθεια του κόσμου για να τον
αλλάξει.
«Όλα έτοιμα»;
Και βέβαια, ως γονείς, έχουμε και μια ακόμη πολύ βασική αγωνία:
θα υπάρχει δάσκαλος στην τάξη του παιδιού μας;
Για άλλη μια χρονιά, χιλιάδες αναπληρωτές καλούνται να καλύψουν τον εαυτό τους! Και κάθε
Σεπτέμβρη ξαναζούμε το ίδιο έργο: κενά, αναμονή, μετακινήσεις εκπαιδευτικών, συγχωνεύσεις τμημάτων,
πολυπληθείς τάξεις.
∆εν γίνεται ένα παιδί να χρειάζεται στήριξη και οι κυβερνήσεις να μας λένε «δεν υπάρχει προσωπικό».
∆εν γίνεται ο εκπαιδευτικός να πρέπει να προσέχει 25 και 27 παιδιά και ταυτόχρονα να ζητάμε από αυτόν
να γνωρίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες του καθενός.
∆εν γίνεται η «εξοικονόμηση» να είναι πιο σημαντική από τη μόρφωση των παιδιών μας.
Και αυτό δεν είναι κακός σχεδιασμός είναι ταξική πολιτική επιλογή.
Εμείς λέμε: τα παιδιά μας δεν είναι κόστος. Είναι το μέλλον της κοινωνίας.
Γι’ αυτό απαιτούμε τώρα:
▶ Να καλυφθούν όλα τα κενά.
▶ Να γίνουν μόνιμοι διορισμοί για όλες τις πραγματικές ανάγκες.
▶ Καμία συγχώνευση τμήματος και καμία κατάργηση σχολικής μονάδας.
▶ Λιγότερους μαθητές ανά τμήμα.
▶ Ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και ειδικό επιστημονικό προσωπικό σε κάθε σχολείο,
με σταθερή παρουσία.
Και τώρα μας λένε για το «Εθνικό Απολυτήριο».
Μας το παρουσιάζουν ως λύση για την αναβάθμιση του Λυκείου ενώ θα οδηγήσει σε περισσότερες
εξετάσεις, άγχος, πίεση. Περισσότερα έξοδα για φροντιστήρια.
Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται ένα σχολείο που θα τα εξετάζει περισσότερο. Χρειάζονται ένα σχολείο
που θα τα μορφώνει περισσότερο. Ένα σχολείο που δεν θα το βαριούνται.
Γιατί το σχολείο δεν μπορεί να είναι ένας μαραθώνιος εξετάσεων μέχρι την πόρτα του πανεπιστημίου.
Πρέπει να είναι ο χώρος όπου το παιδί θα ανακαλύπτει τον κόσμο και τους νόμους κίνησης. Θα γνωρίζει
την επιστήμη αλλά και την τέχνη.
Θα αθλείται. Θα συνεργάζεται.
Θα μαθαίνει να σέβεται τον άλλον, αλλά και να διεκδικεί.
Αυτό είναι το σχολείο που έχουμε ανάγκη.
▶ Ένα σχολείο ενιαίο, δημόσιο και πραγματικά δωρεάν.
▶ Ένα σχολείο χωρίς ταξικούς φραγμούς.
▶ Ένα σχολείο που θα δίνει σε κάθε παιδί τη δυνατότητα να αναπτύξει όλες τις κλίσεις,
τα ταλέντα του και τα ενδιαφέροντά του.
Γιατί σήμερα η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν φτάσει σε επίπεδο που μπορούν να εξασφαλίσουν πολύ
περισσότερα για κάθε παιδί.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν μπορεί να γίνει αυτό αλλά για ποιον σκοπό θα αξιοποιηθούν αυτές οι
δυνατότητες.
Για τα κέρδη των λίγων ή για τις ανάγκες των πολλών;
Το ΚΚΕ σου λέει καθαρά: Για μας και τα παιδιά μας.
Και αυτό δεν θα μας το χαρίσει κανείς.
Θα το κερδίσουμε με αγώνα. Στοχεύοντας στην αιτία των προβλημάτων μας και ανοίγοντας τον δρόμο,
μαζί με το ΚΚΕ, για την κοινωνία όπου κανείς δεν περισσεύει. Την κοινωνία που η τεχνολογία και ο
πλούτος που παράγεται μπαίνουν στην υπηρεσία των αναγκών των πολλών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου