Όταν το «όχι» σε όλα της δημοτικής αντιπολίτευσης αντικαθιστά το όραμα και το πρόγραμμα!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέα Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
Σε πολλούς δήμους της χώρας, η αντιπολίτευση έχει υιοθετήσει ένα πρότυπο που έχει δοκιμαστεί και αποτύχει, γιατί αντιγράφει τη λογική των κομμάτων της εθνικής αντιπολίτευσης, όπου κάθε ενέργεια της κυβέρνησης κρίνεται εκ προοιμίου λανθασμένη, ανεξάρτητα από την ουσία της.

Το ίδιο μοτίβο μεταφέρεται τώρα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Κάθε απόφαση της δημοτικής αρχής, κάθε έργο, κάθε πρωτοβουλία, αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία για κριτική, χωρίς να εξετάζεται αν πραγματικά είναι λανθασμένη ή αν εξυπηρετεί τον πολίτη.

Το πρόβλημα με αυτή τη στρατηγική δεν είναι μόνο ηθικό, είναι πρακτικό. Η συστηματική άρνηση δεν πείθει τον πολίτη,τον κουράζει. Ο δημότης βλέπει καθημερινά το έργο της δημοτικής αρχής, ζει μέσα στην πόλη, γνωρίζει τι λειτουργεί και τι όχι.

Όταν η αντιπολίτευση καταγγέλλει τα πάντα αδιακρίτως, χάνει την αξιοπιστία της την ώρα ακριβώς που θα έπρεπε να την κερδίζει. Η κριτική χωρίς διάκριση εξομοιώνεται με φωνή χωρίς περιεχόμενο. Το μεγαλύτερο, όμως, λάθος είναι αλλού. Η αντιπολίτευση που επενδύει αποκλειστικά στην καταγγελία ξεχνά να απαντήσει στο μόνο ερώτημα που πραγματικά ενδιαφέρει τον πολίτη γιατί να με προτιμήσει;

Δεν αρκεί να αποδείξεις ότι ο απέναντι κάνει λάθη. Πρέπει να δείξεις τι θα έκανες εσύ διαφορετικά, καλύτερα, πιο αποτελεσματικά. Η πολιτική δεν είναι άθλημα άμυνας, είναι αγώνας πρότασης. Οι δημότες δεν ψηφίζουν εναντίον κάποιου επειδή τους το ζήτησε η αντιπολίτευση. Ψηφίζουν υπέρ κάποιου που τους έπεισε ότι μπορεί να κάνει καλύτερα τη ζωή τους.

Η κριτική μπορεί να ανοίξει μια συζήτηση, αλλά μόνο το όραμα και το συγκεκριμένο πρόγραμμα κλείνουν μια ψήφο. Η αρνηση,το “όχι” σε όλα είναι “καύσιμο” αλλά όχι πρόγραμμα ούτε όραμα. Οι δημοτικές παρατάξεις που θέλουν πραγματικά να διεκδικήσουν την εξουσία οφείλουν να αλλάξουν προσέγγιση.

Να επιλέγουν τις μάχες τους, να κρίνουν με επιχειρήματα και όχι με αντανακλαστικά, και να επενδύουν τον περισσότερο χρόνο τους στο να χτίζουν τη δική τους πρόταση, όχι στο να καταρρίπτουν την ξένη. Γιατί στο τέλος, ο πολίτης δεν ψάχνει ποιος έκανε τα περισσότερα λάθη. Ψάχνει ποιος του δίνει λόγους να ελπίζει. Η αντιπολίτευση που θα καταλάβει αυτή τη διαφορά, θα σταματήσει να είναι απλώς “η φωνή της διαφωνίας” και θα γίνει η εναλλακτική λύση που πραγματικά αξίζει την εμπιστοσύνη.