Η προκλητική δήλωση Γιαννίτση περί διαφθοράς σήμερα, φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα σκάνδαλα των εξοπλιστικών επί ΠΑΣΟΚ.

Η προκλητική δήλωση Γιαννίτση, πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ και εξ απορρήτων του Κ. Σημίτη, σύμφωνα με την οποία η διαφθορά σήμερα, «με υποθέσεις όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ», είναι… 200 φορές μεγαλύτερη από την εποχή Τσοχατζόπουλου, φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα σκάνδαλα περί τα εξοπλιστικά.

Γιατί όταν φθάνεις στο σημείο να συγκρίνεις το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ με όσα συνέβησαν επί των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ (στις οποίες συμμετείχε και ο Τάσος Γιαννίτσης) στον τομέα των εξοπλισμών, τότε χωρίς αμφιβολία κάτι υποκρύπτεται.

Είναι γνωστό ότι ήδη από το 2012, μετά τη σύλληψη Τσοχατζόπουλου, το ΠΑΣΟΚ κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να παρουσιάσει την υπόθεση ως κάτι το… μεμονωμένο και εντελώς αποκομμένο από το οργιώδες σκηνικό που επί χρόνια είχε στηθεί γύρω από τα εξοπλιστικά προγράμματα. Λες και δεν υπήρχε πρωθυπουργός, ούτε Υπουργικό Συμβούλιο, ούτε ΚΥΣΕΑ, όπου λαμβάνονταν όλες οι αποφάσεις.

Αλλωστε, όταν εν όψει των εκλογών του 2004, ο Γ. Σμπώκος, πρώην γενικός διευθυντής Εξοπλισμών του υπουργείου Αμυνας, κόπηκε από τις λίστες του ΠΑΣΟΚ, είχε δηλώσει: «Υπήρχε ΚΥΣΕΑ, υπήρχε πρόεδρος και υπουργοί του ΚΥΣΕΑ, υπήρχε υπουργός. Δεν διαχειρίστηκα εγώ τα χρήματα». Τότε, είχε αποκλειστεί ο Σμπώκος, αλλά ο Τσοχατζόπουλος είχε παραμείνει αλώβητος.

Μετά τις εκλογές του 2004 και τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας, ενημερωθήκαμε από τον υπουργό Αμυνας, Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο, ότι ο έλεγχος είχε αποκαλύψει πως οι συμβάσεις είχαν την έγκριση του ανώτατου κυβερνητικού οργάνου, του ΚΥΣΕΑ, με συμμετοχή του πρωθυπουργού και πολλών υπουργών. Μήπως θυμάται κάτι ο κ. Γιαννίτσης;

Οχι για άλλο λόγο, αλλά για να δούμε αν μπορούμε να συγκρίνουμε τα εξοπλιστικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, στον οποίο ο κ. Γιαννίτσης αναφέρθηκε.

Η Ελλάδα είχε πάντοτε τις υψηλότερες δαπάνες για εξοπλισμούς σε σχέση με το ΑΕΠ στην ΕΕ. Ξοδεύαμε σταθερά 5 ως 6 δισ. ευρώ ετησίως για αμυντικές δαπάνες, ενώ μεταξύ των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ μάς περνούσαν μόνο η Τουρκία (3,2% του ΑΕΠ έναντι του 3,1% της Ελλάδας) και οι ΗΠΑ (3,8% του ΑΕΠ το 2005).

51 δισ. ευρώ σε οκτώ χρόνια!

Από το 1996 ως το 2004, το ποσό που κατέβαλε η Ελλάδα για εξοπλιστικά προγράμματα ξεπέρασε τα 51 δισ. ευρώ. Μετά το 2000 δαπανήθηκαν για εξοπλισμούς 6 τρισ. δραχμές (17,5 δισ. ευρώ). Το 31% σε ποσοστό και το 54% σε αξία έγιναν με απευθείας αναθέσεις. Μόνο το 21% αφορούσε διακρατικές συμφωνίες! Μόνο ως τον Σεπτέμβριο του 2003 διατέθηκαν για οπλικά συστήματα 5,3 δισ. ευρώ.

Οταν το 2004 ανέλαβε η ΝΔ, ο τότε υπουργός Αμυνας, Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος, βρήκε 100 επιτροπές με πάνω από 500 στελέχη, που διαχειρίζονταν τα δισεκατομμύρια σαν στραγάλια –και τις οποίες κατάργησε (15 Απριλίου 2004).

Αποκαλύφθηκε τότε πως η ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ είχε τη φαεινή ιδέα να προχωρήσει σε πωλήσεις όπλων στο... Ιράκ. Τα χρήματα (129 εκατ. ευρώ που μαζί με τους τόκους υπερημερίας έφθασαν τα 213 εκατ.) φυσικά δεν πληρώθηκαν ποτέ. Και φυσικά ποτέ κανείς δεν λογοδότησε.

Είναι επίσης γνωστό πως δάνεια ύψους 9 δισ. ευρώ που συνήφθησαν για να αγοραστούν όπλα το διάστημα 1997-2003 δεν εμφανίστηκαν ποτέ στους αντίστοιχους προϋπολογισμούς. Ο συνολικός δανεισμός για το διάστημα αυτό ήταν 15 δισ. ευρώ, αλλά στα βιβλία εμφανίστηκαν μόνο τα 6 δισ.

Είναι επίσης γνωστό πως η προμήθεια των τζιπ τύπου Hummer έγινε σε υπερδιπλάσια τιμή από την πραγματική. Η Ελλάδα πλήρωσε από 120.000 ως 150.000 δολάρια για κάθε όχημα, ενώ υπήρχε επίσημη προσφορά για 58.000 ως 66.000 δολάρια και οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις κατέβαλαν 62.000 δολάρια για κάθε όχημα. Για την αγορά 222 Hummer το ελληνικό Δημόσιο κατέβαλε επιπλέον ποσό ύψους 5 δισ. δρχ.

Επίσης είναι γνωστά τα ακόλουθα:

  • Τον Νοέμβριο του 2002 το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε την αγορά, με απευθείας ανάθεση και χωρίς να συνεδριάσει το Ανώτατο Συμβούλιο Αμυνας, των επιθετικών και μεταφορικών ελικοπτέρων και των κορβετών, ύψους 700 δισ. δρχ. Τα μεταφορικά ελικόπτερα ΝΗ-90 αγοράστηκαν με καπέλο 41,6 εκατ. ευρώ και απευθείας ανάθεση.
  • Τα δώδεκα πυροβόλα Zuzana αγοράστηκαν από τη Σλοβακία έναντι 18 δισ. δρχ. με απευθείας ανάθεση και παρά τις περί του αντιθέτου εκθέσεις αξιολόγησης του ΓΕΣ, καθώς δεν είχαν επιβεβαιωθεί οι επιχειρησιακές τους δυνατότητες, ενώ δεν τα είχε αγοράσει ούτε ο… σλοβακικός στρατός!
  • Τα τέσσερα Zubr (πλοία ταχείας μεταφοράς) αγοράστηκαν με υπερτιμολόγηση 8 εκατ. ευρώ το ένα.
  • Τα τέσσερα υποβρύχια –εκ των οποίων το ένα έγερνε– προπληρώθηκαν από τα… σχέδια. Η Ελλάδα κατέβαλε 1,4 δισ. ευρώ και απλώς απέμεναν άλλα 400 εκατ.
  • Το κόστος του εκσυγχρονισμού επτά πυροβολαρχιών Hawk (σύμβαση Μαρτίου 1999) έφθασε τα 153 εκατ. δολάρια, ενώ η Ιταλία για έντεκα πυροβολαρχίες πλήρωσε 82,5 εκατ. δολάρια και η Γαλλία για οκτώ 71 εκατ. δολάρια. Δηλαδή η Ελλάδα πλήρωσε τουλάχιστον 80 εκατ. δολάρια επιπλέον. Το 2005 έγινε επαναδιαπραγμάτευση.
  • Τα ίδια και με τα 170 άρματα μάχης Leopard 2, για τα οποία επίσης έγινε επαναδιαπραγμάτευση το 2005, οπότε δόθηκαν επιπλέον αντισταθμιστικά ωφελήματα 100 εκατ. ευρώ και δωρεάν παροχή 150 επιπλέον αρμάτων Leo 1Α5.
  • Τον Μάρτιο του 2003, υπογράφηκε σύμβαση 1,7 δισ. ευρώ για 170 καινούργια άρματα μάχης, 12 άρματα περισυλλογής και 8 γεφυροφόρα. Το φθινόπωρο του 2003, το ΓΕΣ ζήτησε επίσημα οικονομικά στοιχεία από το γερμανικό Δημόσιο για την απόκτηση 183 μεταχειρισμένων. Απάντησαν ότι το κόστος ανά άρμα ήταν 1,2 εκατ. ευρώ. Το ΓΕΣ καθόρισε ότι δεν έπρεπε να πληρωθούν πάνω από 600.000.
  • Τα ίδια και με το Πρόγραμμα Mirage 2000-5 (Dassault Aviation, Snecma, Τhales), ύψους 1,2 δισ. ευρώ για αναβάθμιση 10 αεροσκαφών και απόκτηση 15 νέων. Η σύμβαση υπεγράφη τον Αύγουστο του 2000 και δόθηκε σε προκαταβολή το 50% του ποσού.

Αλλά η επιχειρησιακή αξιολόγηση τον Ιούλιο-Αύγουστο του 2004 κρίθηκε ανεπιτυχής. Ακολούθησαν συσκέψεις επί συσκέψεων και οι Γάλλοι ανέλαβαν δέσμευση αποκατάστασης όλων των παρατηρήσεων του ΓΕΑ.

Τα ραντάρ στην αποθήκη, ο τζογαδόρος σε δράση

Παρά την εισήγηση της στρατιωτικής ηγεσίας για ακύρωση προμήθειας ραντάρ, η πολιτική ηγεσία αποφάσισε την υλοποίηση της προμήθειας έναντι 108 εκατ. δολαρίων με απευθείας ανάθεση. Το σύστημα έμεινε στις αποθήκες διότι δεν ήταν συμβατό.

Στην εταιρεία εξυπηρέτησης των αντισταθμιστικών ωφελημάτων για τους ρωσικούς TOR-Μ1 είχε τοποθετηθεί ο πασίγνωστος διεθνώς τζογαδόρος και καταγγελθείς ως μεγαλέμπορος όπλων, Αραβας Φουάντ αλ Ζάγιεντ. Η σύμβαση υπεγράφη το 1999. Εισαγγελική έρευνα στη Ρωσία είχε αποκαλύψει ότι 73 εκατ. δολάρια είχαν καταλήξει σε τράπεζες του εξωτερικού και σε υπεράκτιες εταιρείες των Νησιών Κέιμαν.

Η προμήθεια των πυραυλικών συστημάτων Hawk (για άμυνα Αθήνας-Θεσσαλονίκης εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων), ξεκίνησε το 1999 επί Τσοχατζόπουλου. Η Ιταλία πλήρωσε για την παραγγελία οκτώ συστημάτων 80 εκατ. ευρώ, η Γαλλία 70 εκατ. ευρώ και η Ελλάδα για επτά συστήματα 152 εκατ. ευρώ. Οι δύο άλλες χώρες τα παρέλαβαν και τα εγκατέστησαν από το 2001, όχι όμως και η Ελλάδα.

Είχε τότε (το 2004) δηλώσει ο κ. Σπηλιωτόπουλος: «Οταν παρέλαβα το υπουργείο και ζήτησα από τον προκάτοχό μου, κ. Παπαντωνίου, να με ενημερώσει γι’ αυτήν την προμήθεια και για τους λόγους που το υλικό δεν έχει ακόμη παραληφθεί, μου ανέφερε ότι αυτή έγινε πριν αναλάβει ο ίδιος στο υπουργείο και πως παρά το γεγονός ότι υπήρχε μικρότερη προσφορά, δεν είχε ληφθεί τότε υπ’ όψιν».

Τα αυτοκινούμενα αντιαεροπορικά συστήματα μικρού βεληνεκούς ΤΟR Μ-1, της ρωσικής εταιρείας Antey, αγοράστηκαν με δόσεις: Αρχικά 21 συστήματα (το 1998), στη συνέχεια άλλα 6 για την κυπριακή άμυνα (Φεβρουάριος 2000) και δύο μήνες αργότερα άλλα 4 για την προστασία των S-300, έναντι συνολικού τιμήματος 818,6 εκατ. δολαρίων. Η ζημιά υπολογίστηκε σε 450 εκατ. δολαρίων…

Η Ρωσία δεν έστελνε τα ανταλλακτικά!

Φυσικά, η επιλογή έγινε από το ΚΥΣΕΑ τον Οκτώβριο 1998, ενώ σύμφωνα με απόρρητο έγγραφο της Διεύθυνσης Πυροβολικού του ΓΕΣ οι 14 από τους 21 εκτοξευτές και τα 5 από τα 10 οχήματα μεταφοράς βρίσκονταν σε ακινησία, επειδή η ρωσική πλευρά δεν έστελνε τα απαραίτητα ανταλλακτικά.

Σε όλα αυτά, ο Τσοχατζόπουλος απάντησε πως δεν υπήρχε ούτε ένα έγγραφο που να αποδεικνύει δική του εισήγηση, πως όλα ήταν αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ, πως το 1996 δεν υπήρχαν άλλα, γι’ αυτό αποφασίστηκε η απευθείας ανάθεση. Οσον αφορά τη διαφορετική εισήγηση του ΓΕΣ, είχε δηλώσει πως… αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη, καθώς ήταν πια αργά και δεν μπορούσε να ακυρώσει απόφαση του ΚΥΣΕΑ. Για να μη μιλήσουμε για την αγορά τεχνογνωσίας του συστήματος Α Lazer από την Αρμενία έναντι 2,5 δισ. δρχ. και τα χρήματα έκαναν φτερά χωρίς η τεχνογνωσία να έλθει ποτέ στην ΠΥΡΚΑΛ.

Υπενθυμίζω ότι κατά την επίσκεψη του τότε υπεύθυνου διεύθυνσης εξοπλιστικών προγραμμάτων Σ. Τραυλού και του νομικού Β. Καμπά στη Μόσχα, τον Ιούνιο του 2003, για να συζητήσουν τα αντισταθμιστικά οφέλη με τον Ιγκόρ Κλίμοφ, γενικό διευθυντή της μεγαλύτερης εταιρείας οπλικών συστημάτων της Ρωσίας, Almaz-Antey, και την ώρα που οι δύο Ελληνες τον περίμεναν, ο Κλίμοφ δολοφονούνταν έξω από το σπίτι του.

Ο Κλίμοφ, τοποθετημένος από τον Πούτιν, είχε εντοπίσει κύκλωμα εντός της εταιρείας που είχε εκταμιεύσει 73 εκατ. δολάρια ως αντισταθμιστικά οφέλη, τα οποία όμως κατέληξαν σε τράπεζες του εξωτερικού. Τα 40 στο Μαυροβούνιο και τα 35 στην Chase Manhattan της Ν. Υόρκης, μέσω των Νησιών Κέιμαν. Στην Ελλάδα έφθασε μόνο το 2% του ποσού.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία

Υπενθυμίζω επίσης ότι στον Τύπο της εποχής διέρρευσε μια ενδιαφέρουσα στιχομυθία μεταξύ Τσοχατζόπουλου και Παπαντωνίου, που διεξήχθη στις 29 Μαρτίου 2001, σε συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής στο Μαξίμου, παρόντος του Κ. Σημίτη.

Ακης: Αφού υπάρχει τέτοιο θέμα, να πέφτουν δηλαδή έξω οι υπολογισμοί, γιατί μας άφησες να προχωρούμε στις διαπραγματεύσεις και τώρα θέτεις το δίλημμα «κανόνια ή βούτυρο»;

Γιάννος: Μη μου μιλάς εμένα έτσι! Με τα κονδύλια που έχουν διατεθεί και τώρα τελευταία, στο υπουργείο Αμυνας, έφτασε το κόστος των αμυντικών δαπανών στο 5%, το υψηλότερο στον κόσμο.

Ακης: Λες ψέματα, δεν είναι έτσι!

Η λύση δόθηκε με την τοποθέτηση του Παπαντωνίου στη θέση του Τσοχατζόπουλου. Και συνεχίστηκε ο υπερεξοπλισμός.

Τα Ιμια άλλοθι της ανεξέλεγκτης μίζας

Εγραψε η «Καθημερινή» (6 Νοεμβρίου 2005): Ακριβή και διάτρητη η εθνική ασπίδα. Πάνω από 26 δισ. ευρώ κόστισαν οι εξοπλισμοί στην περίοδο Σημίτη, χωρίς να καλύψουν τις πραγματικές αμυντικές δαπάνες. Τα Ιμια υπήρξαν το άλλοθι της ανεξέλεγκτης μίζας.

Τέλος, σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το 2002 (σελ. 45), μόνο εκείνη τη χρονιά η κυβέρνηση Σημίτη είχε αποκρύψει από τον προϋπολογισμό 1,578 δισ. δρχ., 175.785.224 δολάρια και 503 εκατ. ευρώ. Δηλαδή έκρυψαν δάνεια για εξοπλισμούς από το 1994 έως το 2001. Επιπλέον, στον προϋπολογισμό δεν εμφανίστηκαν οκτώ δάνεια. Εγραφε τότε στην έκθεσή του το Ελεγκτικό Συνέδριο: «Η μη τακτοποίηση των αντιτίμων εντός του οικονομικού έτους, αντίκειται στο άρθρο 79, παρ. 2 του συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο όλα τα έσοδα και τα έξοδα του κράτους πρέπει να αναγράφονται στον ετήσιο προϋπολογισμό και απολογισμό, καθώς και στο άρθρο 37, παρ. 4 του ν. 2362/1995».

Εντάξει, κ. Γιαννίτση;

*Βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών ΝΔ, δημοσιογράφος