Στη Δήλο. Σ’ ένα νησί πρώην άδηλο, μα τώρα φανερό, που προσπάθησε να νικήσει τον χρόνο. Τον θάνατο. Μέσα απ’ τον οποίο περνάει η γλώσσα, διατηρώντας τον πυρήνα της απρόσβλητο. Τώρα τρία σώματα ανθίζουν μουσική. Δίπλα στη θάλασσα. Η θάλασσα, το μόνο επουλωτικό στοιχείο. Τρία σώματα χορεύουν κάτω απ’ τον ήλιο, πάνω στον βράχο. Μέσα σε μια Ελλάδα, τώρα ξεχειλωμένο συνονθύλευμα τραυμάτων και δανείων. Κυρίως τρόπων ύπαρξης και λιγότερο χρηματικών. Τρία σώματα μέσα στην περιπέτεια της γλώσσας. Τρία σώματα ανάμεσα σε μια γλώσσα τόσο ενθουσιωδώς φρέσκια, την αρχαία ελληνική και μια τόσο γερασμένη, τη νέα ελληνική. Τρία σώματα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Πάνω στο μάρμαρο. Πάνω σε τόπο προσευχής.
|
|



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου