Γράφει η Ηλιάνα Χατζηδημητρίου
Τίποτα δεν έλειπε από την παρουσίαση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο την Τρίτη (26/5), απ’ όπου ο πρώην πρωθυπουργός έδωσε (ή ανανέωσε το) «ραντεβού με την ιστορία», όπως χαρακτηριστικά είπε. Και η περίφημη αυτή φράση δεν είναι το μοναδικό σημείο που θυμίζει κάτι από τα παλιά.
Με σύνθημα «Η ώρα είναι τώρα» χιλιάδες υποστηρικτές του κ. Τσίπρα βρέθηκαν στην πλατεία του Θησείου, επανεπιβεβαιώνοντας πως ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί στο ακέραιο το επικοινωνιακό του «γκελ»· τουλάχιστον για το «δικό του», κατακτημένο, κοινό που τον ακολουθεί, με την προσδοκία πως φέρει πράγματι την «πυξίδα για τη νέα Ελλάδα», ένα «νέο όραμα» και ένα «δημοκρατικό σχέδιο για τον 21ο αιώνα», όπως ο ίδιος είπε, καλώντας τους πολίτες να συνυπογράψουν την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος.
Η ατμόσφαιρα στο Θησείο ήταν από θερμή έως και πανηγυρική πριν ακόμη από την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα και οι συζητήσεις πρόδιδαν πως για πολλούς αυτή ήταν μία ευκαιρία να ξανασυναντήσουν παλαιούς γνώριμους, αλλά και μία υπόσχεση ελπίδας – ακόμη και για τους πιο σκεπτικιστές – για το πολιτικό «αύριο» με τα χρώματα «του προέδρου» και μακριά από «το παρακράτος της Δεξιάς» – μία φράση που ειπώθηκε στα περισσότερα πηγαδάκια που σχηματίστηκαν εν αναμονή της έναρξης της εκδήλωσης, με αιχμή της κριτικής τους την υπόθεση των Τεμπών, τις υποκλοπές και τα οικονομικά σκάνδαλα, όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μία «ηθική επανάσταση και έναν νέο πατριωτισμό που συνδέεται άρρηκτα με την Κοινωνική Δικαιοσύνη», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Τσίπρας κατά την ομιλία του, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πως είναι σε θέση να αφουγκράζεται την κοινωνική απογοήτευση και ματαίωση – δίχως, ωστόσο, αυτό να σημαίνει και πως είναι σε θέση να μετουσιώσει τα ρητορικά σχήματα που χρησιμοποιεί σε κάτι παραπάνω.
«Όχι ότι θα τον ψηφίσω με όλη μου την καρδιά και με μεγάλη πίστη στο τι θα κάνει, αλλά για να δούμε…», έλεγε φτάνοντας στην πλατεία του Θησείου μία ψηφοφόρος που είχε εμπιστευτεί και στο παρελθόν τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ σε μία άλλη παρέα, συζητώντας ζωηρά για τις πολιτικές εξελίξεις, επέμεναν πως «δεν υπάρχει άλλος για να αλλάξουν τα πράγματα. Μόνον αυτός μπορεί».
Και σ’ αυτήν την παραδοχή βρίσκεται η κοινή συνισταμένη των περισσότερων πολιτών που βρέθηκαν χθες (26/5) στο Θησείο, οι οποίοι – απογοητευμένοι από τα υπόλοιπα κόμματα και με την αίσθηση πως ο προοδευτικός χώρος δεν κάνει αρκετά ή ακόμη και δεν είναι αρκετός – δείχνουν να παίρνουν την απόφαση να εμπιστευτούν (ξανά) τον κ. Τσίπρα ως τον μόνο ικανό να φέρει την κυβερνητική αλλαγή.
Στα πηγαδάκια, η κριτική για τον ΣΥΡΙΖΑ – και ιδίως χωρίς τον Τσίπρα στο τιμόνι – είναι σχεδόν κατεδαφιστική· το ΚΚΕ δεν τους καλύπτει, παρόλο που κάποιοι είναι πιο διαλλακτικοί· το ΠΑΣΟΚ επίσης, ενώ δεν παραλείπουν να σημειώσουν ότι «τόσον καιρό χωρίς αντίπαλο δεν κατάφερε να καλύψει τη διαφορά»· όσο για τα κόμματα Κωνσταντοπούλου και Βαρουφάκη οι περισσότεροι δείχνουν να μην τα συμπεριλαμβάνουν καν στη λίστα των επιλογών τους.
Και καθώς η πλατεία γέμιζε από πολίτες που – στην πλειοψηφία τους – στο παρελθόν είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, κατά βάση χάρη στον Αλέξη Τσίπρα, με μία πρώτη ματιά μπορούσε να δει κανείς πως αυτό που έλειπε ήταν οι νεώτεροι, οι οποίοι υπολείπονταν κατά πολύ, ενώ ακόμη λιγότεροι έδειχναν να είναι εκείνοι που δεν έχουν συμμετάσχει ξανά σε εκλογική διαδικασία και στις επερχόμενες εθνικές εκλογές θα πάρουν το «βάπτισμα του πυρός».
Δεν θα ήταν ίσως υπερβολικά παρακινδυνευμένο να υποτεθεί πως η επίγνωση του Αλέξη Τσίπρα για το ηλικιακό – καθώς και ταξικό – «target group» του, καθοδήγησε σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές του κατά την παρουσίαση του «ΕΛΑΣ», όπως επίσης και την επιλογή του ίδιου του ονόματος για το νέο του κόμμα· ενός ονόματος που η συντριπτική πλειοψηφία καλοδέχτηκε, αποδεχόμενη ασμένως και τον πατριωτικό συμβολισμό που φέρει, ενώ άλλοι – εμφανώς λιγότεροι – το θεώρησαν κάπως «δεξιΐστικο» και ελαφρώς «πιο λαϊκιστικό» απ’ όσο χρειαζόταν.
Παρ’ όλα αυτά, ο «τρόπος» του Αλέξη Τσίπρα φάνηκε πως λειτούργησε και πάλι, σε ένα ακροατήριο που τον υποδέχτηκε – μετά από ένα έως και άβολο ώρες ώρες «σκετς» – με το σύνθημα «Αλέξη μπροστά, να φύγει η Δεξιά» και που φώναζε ρυθμικά «να τος να τος ο πρωθυπουργός». Σ’ ένα ακροατήριο, ίσως, «εξασκημένο» ή μυημένο στον «τρόπο» του κ. Τσίπρα – έναν τρόπο, άλλωστε, γνώριμο στα ελληνικά πράγματα, οικείο σε όσους έχουν αναμνήσεις από τη δεκαετία του ’80, ανακουφιστικά νοσταλγικό κι ελπιδοφόρο μαζί για όσους θα ήθελαν να αναβιώσουν τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και για όσους συμμερίζονται την ανάγκη – την οποία περιέγραψε και ο πρώην πρωθυπουργός – για την «επανεφεύρεση» της Μεταπολίτευσης.
Οι Παπανδρεϊκοί συμβολισμοί δεν εξαντλήθηκαν στο περίφημο «ραντεβού με την ιστορία»· εξάλλου, ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει προσπαθήσει ιδιαίτερως από την αρχή της πολιτικής του καριέρας – ή τουλάχιστον της θεσμοποίησής του – να κρύψει πως επιχειρεί να «κουβαλήσει την κληρονομιά» του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Όπως, μάλιστα, είπε χαρακτηριστικά και κατά την ομιλία του – αποκαλύπτοντας στο ακέραιο τις φιλοφοξίες του – η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη κουβαλά «την κληρονομιά των μεγάλων ρευμάτων του προοδευτικού κινήματος: του ΕΑΜ, της Εθνικής Αντίστασης, της ΕΔΑ, των Αγώνων για Δημοκρατία και Ειρήνη, του ΠΑΣΟΚ, των πρώτων χρόνων της Αλλαγής, του ΣΥΡΙΖΑ, της Πρώτης Φοράς Αριστερά».
Κι αφού ο ίδιος λογίζει ευατόν ως τον κληρονόμο – και άρα συνεχιστή – των πρώτων χρόνων της Αλλαγής, αναπόφευκτα το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν είναι παρά ένα κουφάρι, μία θλιβερή υπόμνηση της έκπτωσης του Σοσιαλιστικού Κινήματος, καθώς αλώθηκε από τους μηχανισμούς της εξουσίας. Ένας λόγος, λοιπόν, παραπάνω για να τραβήξει ο κ. Τσίπρας μία σαφή διαχωριστική γραμμή, όπως έκανε λέγοντας πως «η τρομακτική κρίση εμπιστοσύνης τροφοδοτείται και οξύνεται από τα δύο παλιά κόμματα της Μεταπολίτευσης, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που εμφανίζουν συχνά τα ίδια πρόσωπα σε υπουργικούς θώκους», αλλάζοντας απλώς χρώμα και παραμένοντας «εξαρτημένα από τις τράπεζες».
Παρ’ όλα αυτά, είναι αμφίβολο εάν για τη συμπαράταξη όλου του προοδευτικού κόσμου και όσων «δεν εντάχθηκαν ποτέ μέχρι σήμερα σε κόμματα», όπως είπε ο κ. Τσίπρας, αρκεί να ξορκίσει κανείς ένα παρελθόν που επί της ουσίας δεν του ανήκει και να προσεταιριστεί ένα άλλο που του είναι, επίσης, ξένο. Όπως είναι, εξίσου, αμφίβολο πως ο ίδιος έχει ξορκίσει το δικό του παρελθόν, που δεν στέκει και τόσο μακριά.
Ακόμη κι αν καλόπιστα υποτεθεί, όμως, ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει ξεμπερδέψει με το «φάντασμα» του 2015· πώς μπορεί αυτομάτως να υποτεθεί και ότι η χθεσινή ηγετική του εμφάνιση στο Θησείο, οι (όχι και ιδιαίτερως πρωτότυπες) επτά δεσμεύσεις του, το κοπιάρισμα του Αντρέα με την ιδρυτική διακήρυξη στο δεξί του χέρι και την Ήρα – ως άλλη Αννούλα του ’85 – στη σκηνή, αποτελούν τα εχέγγυα για την «εδώ και τώρα Αλλαγή»;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου