Σχετικά με τους νομικούς εκβιασμούς εναντίον των εκπαιδευτικών
Εκφράζουμε τον έντονο προβληματισμό μας για τα όλο και πιο συχνά φαινόμενα νομικών διώξεων ή εκβιασμών, μέσω νομικών διαδικασιών, των εκπαιδευτικών, είτε από γονείς είτε από ασκούντες διοίκηση.
Έχουμε το φαινόμενο εκπαιδευτικοί να μηνύονται για καταθέσεις τους σε διοικητική πειθαρχική διαδικασία, άλλοι γιατί άσκησαν τα καθήκοντά τους βάζοντας τα προβλεπόμενα όρια σε μαθητές, ενώ άλλοι καλούνται να συντάσσουν ολόκληρα κείμενα προς δικομανείς γονείς που καταφεύγουν συστηματικά σε έγγραφη επικοινωνία, κάτι το οποίο υπονοεί πιθανότητα ένδικης χρήσης τους αργότερα.
Στο πλαίσιο αυτό θα θέλαμε για άλλη μια φορά να τονίσουμε ότι οι όποιες νομικίστικες διαδικασίες δεν συνάδουν με το πνεύμα της επικοινωνίας που ταιριάζει στη δημιουργία παιδαγωγικού κλίματος. Σίγουρα η ύπαρξη των νόμων και η τήρησή τους αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής λειτουργίας. Η χρήση όμως αυτών για εκφοβισμό και χειραγώγηση συνανθρώπων μας αποτελεί καταχρηστική άσκησή τους.
Σε μία εποχή που η ίδια η κυβέρνηση στέλνει εκπαιδευτικούς σε πειθαρχικά, άκριτα και πολλές φορές παράτυπα, ενώ από την άλλη οι εκφοβιστικές μηνύσεις (SLAPP) είναι ένα καθημερινό φαινόμενο, η συχνότερη καταφυγή γονιών και διοικούντων (και συναδέλφων ενίοτε) σε νομικές διαδικασίες επικοινωνίας με τους εκπαιδευτικούς συμπληρώνουν το παζλ της κόλασης που καλούνται να βιώσουν αυτοί μέσα στο σύγχρονο σχολείο.
Οι εκπαιδευτικοί, με τα νέα δεδομένα που έχουν δημιουργήσει οι τελευταίες κυβερνήσεις, καλούνται να διαχειριστούν πολυάριθμα τμήματα 25-30 μαθητών, κάτι που εξ αρχής υπονομεύει την όλη παιδαγωγική διαδικασία. Μέσα σε αυτά έρχονται να προστεθούν και πολλαπλές ιδιαιτερότητες (μαθησιακές, κοινωνικές κλπ) που καταδικάζουν a priori τις όποιες δυνατότητες επιτυχούς εκπαιδευτικού έργου αλλά και ήρεμου παιδαγωγικού κλίματος.
Από την άλλη ο κάθε μαθητής φέρνει το βάρος του παιδιού που μεγαλώνει σε μία κοινωνία που φτωχοποιείται, γίνεται όλο και περισσότερο ταξική, χωρίς να διασφαλίζονται τα αυτονόητα (υγεία, παιδεία κλπ), κάτι το οποίο τον καθιστά περισσότερο ψυχικά ευάλωτο.
Ο οποιοσδήποτε καθηγητής-δάσκαλος, μέσα σε αυτές τις συνθήκες εργασιακής και παιδαγωγικής γαλέρας, πρέπει να αγωνίζεται με φιλότιμο και με υπερβάλλοντα ζήλο, προσπαθώντας να παίξει το ρόλο του «διασώστη της μάθησης» με όποιο τρόπο μπορεί και πολλές φορές με κίνδυνο της δικής του ψυχικής υγείας.
Δεν απαιτούμε το ακαταλόγιστο ευθυνών για τον εκπαιδευτικό. Επιζητούμε όμως το σεβασμό στον αγώνα που δίνει καθημερινά μέσα στην τάξη. Πρέπει να γίνει κατανοητό από κάθε πλευρά ότι η συνεργασία καθηγητών, γονέων και διεύθυνσης είναι ο μόνος τρόπος να διασώσουμε όσα περισσότερα μπορούμε για την αγωγή των μαθητών μας. Η επικοινωνία «δια μέσου δικηγόρων» υπονομεύει κάθε ελπίδα καλλιέργειας ειλικρινούς σχέσης, απαραίτητης για μία υγιή παιδαγωγική λειτουργία.
Καλούμε το υπουργείο και τη Δ.Δ.Ε να αναπτύξουν άμεσα μηχανισμούς προστασίας των εκπαιδευτικών από τις όποιες δικομανείς διαθέσεις ενάντια στους εκπαιδευτικούς. Το λειτούργημά μας απαιτεί απαλλαγή από κάθε εκβιασμό, για να μπορούμε να δρούμε ελεύθερα και με γνώμονα το παιδαγωγικό συμφέρον των μαθητών μας και όχι με το φόβο τυχόν έννομων συνεπειών. Δεν μπορούμε για κάθε κίνησή μας να εξασφαλίζουμε τεκμήρια «νομιμότητας».
Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά της κοινωνίας, με κοινές επιδιώξεις και πολλά κοινά εμπόδια να ξεπεράσουμε. Ο αγώνας για μία καλύτερη κοινωνία περνάει από τα δικά μας χέρια και η συμπόρευση είναι η μόνη ελπίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου