Η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτει τον τρόπο που λειτουργεί το κράτος για χρόνια. Δεν πρόκειται για «λάθη» αλλά για συνειδητές επιλογές. Είναι μια λογική που επιβραβεύει τη διαμεσολάβηση, τις γνωριμίες και τα κυκλώματα και αφήνει εκτός τον πραγματικό αγρότη. Όλους εμάς που ζούμε από τη γη και παλεύουμε καθημερινά για να κρατήσουμε ζωντανή την παραγωγή.
Όταν οι ενισχύσεις δεν φτάνουν σε αυτούς που τις δικαιούνται, δεν μιλάμε απλώς για κακοδιαχείριση. Μιλάμε για αδικία με πολιτική ευθύνη. Και αυτή η αδικία δεν είναι αφηρημένη. Έχει πραγματικό κόστος.
Είναι ο νέος άνθρωπος που εγκαταλείπει την ύπαιθρο γιατί δεν βλέπει προοπτική.
Είναι ο παραγωγός που παλεύει με το κόστος και νιώθει ότι το κράτος δεν τον αναγνωρίζει.
Είναι η τοπική οικονομία που στερείται πόρους που της ανήκουν.
Η σημερινή κυβέρνηση έχει πλήρη ευθύνη. Επτά χρόνια στην εξουσία δεν αφήνουν κανένα περιθώριο δικαιολογίας. Ό,τι παραμένει, κα μάλιστα θεριεύει αποτελεί επιλογή. Και προφανώς, μια αλλαγή προσώπων ή ένας ανασχηματισμός δεν αλλάζει την κατάσταση. Γιατί το ζήτημα δεν είναι ποιος διαχειρίζεται το σύστημα, αλλά το ίδιο το σύστημα που παραμένει.
Αλλά η αλήθεια δεν είναι βολική: το πρόβλημα δεν γεννήθηκε τώρα.
Η λογική που δημιούργησε τον ΟΠΕΚΕΠΕ όπως λειτουργεί σήμερα, η κουλτούρα των «ημετέρων», η ανοχή σε ένα σύστημα που διανέμει πόρους χωρίς δικαιοσύνη, είναι διαχρονική και διακομματική. Κανείς δεν μπορεί να παριστάνει τον αθώο. Για αυτό άλλωστε πλέον ούτε το ΠΑΣΟΚ πείθει. Η κοινωνία δεν θέλει να αλλάξει απλά διαχειριστή. Γιατί όταν ένα σύστημα δεν αλλάζει, απλά αναπαράγεται.
Η συζήτηση όμως δεν σταματά στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Γιατί το πρόβλημα δυστυχώς είναι βαθύτερο.
Τα τελευταία χρόνια, η χώρα μας απομακρύνεται σταδιακά από την παραγωγή και μετατρέπεται σε οικονομία υπηρεσιών, χωρίς επαρκή στήριξη του πρωτογενούς τομέα.
Το παράδειγμα των αυγών είναι αποκαλυπτικό:
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η Ελλάδα κάλυπτε σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες της σε αυγά.
Σήμερα εμφανίζει σημαντικό έλλειμμα περίπου 35% και καταφεύγει σε εισαγωγές για να καλύψει τη ζήτηση.
Και αυτό δεν έγινε τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών που άφησαν την παραγωγή χωρίς στήριξη.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Την ίδια στιγμή, εισαγόμενα προϊόντα βαφτίζονται «ελληνικά», δημιουργώντας συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού εις βάρος των πραγματικών παραγωγών.
Αυτό δεν είναι απλώς μια στρέβλωση της αγοράς, αλλά αποτελεί πολιτική επιλογή με συγκεκριμένο αποτέλεσμα:
Να αποδυναμώνεται ο Έλληνας παραγωγός και να ενισχύεται ένα μοντέλο εξάρτησης.Ένα μοντέλο όπου η χώρα δεν παράγει αυτά που μπορεί, αλλά εισάγει αυτά που κάποτε παρήγαγε.
Και αυτό δεν είναι βιώσιμο.
Ούτε οικονομικά.
Ούτε κοινωνικά.
Ούτε εθνικά.
Και αυτή η εξέλιξη δεν μένει μόνο στην παραγωγή.
Όταν ο παραγωγός δεν μπορεί να σταθεί, δεν αλλάζει απλώς επάγγελμα.
Φεύγει από τον τόπο του.
Και μαζί του φεύγει ζωή από την ύπαιθρο.
Χωριά που άλλοτε παρήγαγαν, σήμερα αδειάζουν.
Καλλιέργειες εγκαταλείπονται.
Η τοπική οικονομία συρρικνώνεται.
Η εγκατάλειψη της παραγωγής οδηγεί, αναπόφευκτα, στην εγκατάλειψη της ίδιας της υπαίθρου. Και τότε το πρόβλημα παύει να είναι αγροτικό. Γίνεται εθνικό.
Οι αγρότες δεν ζητάμε προνόμια.
Δεν ζητάμε εξυπηρετήσεις.
Ζητάμε το αυτονόητο:
Να μπορούμε να ζούμε από τη δουλειά μας.
Να ξέρουμε ότι ο κόπος μας δεν θα χαθεί μέσα σε μηχανισμούς.
Να υπάρχει ένα κράτος που στέκεται δίπλα μας και όχι απέναντί μας.
Για μένα, δικαιοσύνη σημαίνει κάτι απλό:
να ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για όλους χωρίς εξαιρέσεις.
Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για δικαιοσύνη, τότε τα αυτονόητα πρέπει επιτέλους να γίνουν πράξη:
– Καθολικός επανέλεγχος των ενισχύσεων με ψηφιακή διασταύρωση στοιχείων, ώστε να γνωρίζουμε ποιος πραγματικά καλλιεργεί και ποιος απλώς δηλώνει.
– Απόλυτη διαφάνεια: δημόσια πρόσβαση στα στοιχεία κατανομής των επιδοτήσεων.
– Προτεραιότητα στον ενεργό παραγωγό, όχι στον «διαχειριστή επιδοτήσεων».
– Λογοδοσία για κάθε περίπτωση παράτυπης κατανομής, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς καθυστερήσεις.
– Ανεξάρτητος μηχανισμός ελέγχου, που δεν θα εξαρτάται από πολιτικές ισορροπίες.
Γιατί η δικαιοσύνη δεν είναι διακήρυξη. Είναι κανόνας λειτουργίας. Και τελικά, αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα:
Θέλουμε ένα κράτος που διαχειρίζεται ισορροπίες ή ένα κράτος που υπηρετεί τους ανθρώπους του;
Θέλουμε ένα σύστημα που ανακυκλώνει την αδικία ή ένα σύστημα που τη διορθώνει;
Δικαιοσύνη που δεν εξαρτάται από γνωριμίες.
Δικαιοσύνη που δεν κάνει εκπτώσεις.
Δικαιοσύνη που φτάνει παντού.
Και αυτή τη φορά, η δικαιοσύνη δεν μπορεί να περιμένει.
Γιατί όταν η αδικία γίνεται κανόνας, η σιωπή γίνεται συνενοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου