Αντώνης Σέργης : Λίγα ψίχουλα αγάπης στον δρόμο προς την κάλπη

Λίγα ψίχουλα για να ζεις, αρκετά για να μην αντιδράς — και έτσι το σύστημα μένει όρθιο.

Οι εξαγγελίες ήρθαν με κρότο. Οκτώ μέτρα, μια εικόνα κίνησης, μια αφήγηση επιστροφής του «μερίσματος της προόδου». Για μια στιγμή, η καθημερινότητα δείχνει να ελαφραίνει. Και μετά, η πραγματικότητα επιστρέφει ως σφαλιάρα.

Το υπερπλεόνασμα φτάνει τα 2,9 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτό, μόλις 500 εκατομμύρια ευρώ επιστρέφουν στην κοινωνία.
Με απλά λόγια: από τα 100 ευρώ που μας παίρνει, επιστρέφει μόλις 17.

Τα μέτρα είναι αριθμοί και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.

Επιδότηση καυσίμων 0,20 ευρώ το λίτρο για έναν μήνα, ενώ η αύξηση τα τελευταία χρόνια ξεπερνά το 30%.

Ενίσχυση 150 ευρώ ανά παιδί, μία φορά. Δηλαδή περίπου 0,40 ευρώ την ημέρα, σε μια περίοδο που το κόστος ζωής έχει αυξηθεί σωρευτικά πάνω από 20%.
Αύξηση στους συνταξιούχους κατά 50 ευρώ τον χρόνο, την ίδια στιγμή που τα τρόφιμα έχουν αυξηθεί πάνω από 30%.

Και την ίδια στιγμή, υπάρχει ένας άλλος αριθμός που δεν ακούγεται. Οι απευθείας αναθέσεις, δισεκατομμύρια ευρώ που κινούνται χωρίς διαγωνισμό, χωρίς ανοιχτή σύγκριση, χωρίς το φίλτρο που προστατεύει το δημόσιο χρήμα.

Και κάπου εδώ, η εικόνα θυμίζει κάτι γνώριμο.

Ένας άνθρωπος πήγε στον Χότζα και του είπε πως το σπίτι του είναι μικρό και δεν αντέχει άλλο. Ο Χότζας του είπε να βάλει μέσα τις κότες. Μετά την κατσίκα. Μετά το γαϊδούρι. Η κατάσταση έγινε αφόρητη, τότε λοιπόν του είπε να τα βγάλει όλα έξω και ξαφνικά, το ίδιο σπίτι φάνηκε σαν παλάτι.

Η εικόνα είναι απλή.
Η πίεση μεγαλώνει. Η ζωή δυσκολεύει. Και όταν έρχεται μια μικρή ανάσα, μοιάζει με λύση.

Ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι μέσα από τέτοιου τύπου κινήσεις, με επιδόματα στιγμής και ενισχύσεις περιορισμένου αποτυπώματος, μπορεί να διαμορφώσει ξανά το ίδιο αποτέλεσμα. Να δημιουργήσει την αίσθηση ανακούφισης που θα μεταφραστεί σε πολιτική επιλογή.

Η κοινωνία, όμως, έχει μνήμη. Και η καθημερινότητα βαραίνει όλο και περισσότερο.

Όπως λέει και ο λαός μας:
μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό, πολλούς για λίγο καιρό, αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για πολύ καιρό.

Και κάπου εδώ, το ερώτημα γίνεται καθαρό.

Οι επιλογές ήταν πάντα εκεί. Η κατεύθυνση υπήρχε, τα εργαλεία υπήρχαν, ο δημοσιονομικός χώρος αποδείχθηκε στην πράξη και όμως, η κυβέρνηση επιλέγει να τα αφήνει στην άκρη.

Γιατί η στόχευση δεν βρίσκεται στην ουσιαστική βελτίωση της καθημερινότητας. Βρίσκεται στη διατήρηση μιας ισορροπίας οριακής, όπου ο πολίτης παλεύει να σταθεί και κάθε μικρή ενίσχυση παρουσιάζεται ως λύτρωση.

Να ζεις με το ελάχιστο και να το αντιλαμβάνεσαι ως μέγιστο γι’ αυτό άλλωστε τα μεγάλα μέτωπα μένουν ανοιχτά.

Η ενέργεια, που καθορίζει το κόστος της ζωής, παραμένει χωρίς ουσιαστική παρέμβαση.
Χωρίς κανόνες που να συγκρατούν τις τιμές, χωρίς έλεγχο που να προστατεύει τον πολίτη.

Γιατί εκεί βρίσκεται η διαφορά, στη διαφθορά.

Όταν η λύση γίνεται μόνιμη, η εξάρτηση τελειώνει.
Όταν η ανακούφιση δίνεται με δόσεις, η ανάγκη επιστρέφει.

Και την ίδια στιγμή, το δημόσιο χρήμα κινείται με άλλους ρυθμούς. Με ποσά πολλαπλάσια, με επιλογές που δεν φτάνουν ποτέ στην κοινωνική πλειοψηφία, με προτεραιότητες που δείχνουν ξεκάθαρα ποιος ωφελείται — οι μεγάλοι, οι κατέχοντες.

Και μαζί με τα ποσά, φουσκώνει και το κράτος της εξουσίας.

Ένα κράτος μετακλητών που διογκώνεται συνεχώς. Που καταναλώνει πόρους, χτίζει εξαρτήσεις και συγκεντρώνει δύναμη. Ένα κράτος που κάποτε παρουσιαζόταν ως σύμβολο παθογένειας και σήμερα λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός διακυβέρνησης.

Η εικόνα είναι καθαρή.

Όταν ασκούσες κριτική για περίπου 3.000 μετακλητούς και σήμερα ξεπερνάς τους 4.500, δεν διορθώνεις την παθογένεια. Τη διευρύνεις.

Και κάπου εδώ η απάντηση γίνεται απλή.

Να πού πηγαίνουν τα χρήματα του φορολογούμενου.

Όχι στην καθημερινότητα.
Όχι στη μόνιμη ανακούφιση.
Όχι στη ζωή που ζητά σταθερότητα.

Αλλά σε ένα σύστημα που συντηρεί τον εαυτό του.

Και όμως, οι αριθμοί μένουν ίδιοι.

Το ιδιωτικό χρέος στα 95,3 δισεκατομμύρια ευρώ.

Και ο δρόμος υπάρχει.

Μεγαλύτερη επιστροφή του δημοσιονομικού χώρου στην κοινωνία.
Διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.
Σταθερές παρεμβάσεις σε ενέργεια, τρόφιμα και στέγη.
Ρύθμιση χρέους που δίνει πραγματική διέξοδο.

Αυτές αποτελούν πραγματικές επιλογές που μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά την καθημερινότητα όλων μας.

Οι εκλογές βρίσκονται προ των πυλών και μαζί τους έρχεται η στιγμή της ευθύνης.

Η στιγμή που ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του και αποφασίζει:
αν θα αρκεστεί σε λίγα, αν θα αποδεχτεί τη λογική του «τίποτα δεν αλλάζει», αν θα παραμείνει ραγιάς ή αν θα σταθεί όρθιος και θα απαιτήσει περισσότερα.

Η στιγμή που η συνήθεια συγκρούεται με την αξιοπρέπεια ακριβώς εκεί κρίνεται το μέλλον.Γιατί όταν η επιλογή γίνεται συνειδητή, τότε η ελπίδα παίρνει σάρκα και οστά.

Αντώνης Σέργης

 Νάξος, Κυκλάδες, Ελλάδα
 +30 6983482551