Βρισκόμαστε πλέον στα πρόθυρα μιας νέας τουριστικής περιόδου και η εικόνα της Χώρας είναι τουλάχιστον απογοητευτική. Οι δρόμοι σε όλα τα στενά και σε όλες τις γειτονιές βρίσκονται σε άθλια έως και επικίνδυνη κατάσταση. «Κουβαλούν» ακόμα από την δεκαετία του 80’, την τσιμεντόστρωση της δημαρχίας του αείμνηστου Λατίνα. Έχουν “κακοποιηθεί” επανειλημμένα, έχουν “μπαλωθεί” αμέτρητες φορές, κι όμως τόσες δεκαετίες μετά δεν έχει βρεθεί μία δημοτική αρχή να τρέξει ένα σταδιακό πρόγραμμα ανανέωσης τους. Κάπως έτσι η σημερινή τους εικόνα μαζί με τις “κατα ριπάς” τρύπες, περιέχει πλείστες αποχρώσεις του γκρί, από το ξεθωριασμένο της δεκαετίας του 80’ μέχρι τις πιο ζωντανές και πρόσφατες “πινελιές” των μπαλωματων πίσσας που κάνει ενίοτε ο αρμόδιος αντιδήμαρχος. Γίνεται κατανοητό ότι στη Χώρα, στα τέλη της δεκαετίας του 80΄ όταν τα έσοδα του Δήμου και τα ευρωπαϊκά κονδύλια ήταν πενιχρά, είχαμε καλύτερους, ομορφότερους και ποιοτικότερους δρόμους από το 2026.
Πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η σκεψη, η συνείδηση και η θέληση για έναν τέτοιο προγραμματισμό, έστω και μεμονωμένο, εφόσον δεν υπάρχει ολιστικός σχεδιασμός; Αναρωτιέται κανείς, πόσο δύσκολο είναι να σε πειράζει το υποβαθμισμένο επίπεδο υποδομών και ανωδομών της πόλης σου και να θες να κάνεις κάτι γι’ αυτό, ή αντίστροφα, πόσο εύκολο είναι να μην ενοχλείσαι; Αναρωτιέται κανείς, πώς γίνεται να μην ενοχλείσαι, ειδικά ως δήμαρχος ή αντιδήμαρχος, όταν βιώνεις καθημερινά αυτή την εικόνα και όταν ο ίδιος χρησιμοποιείς αυτούς τους δρόμους που παραπέμπουν, χωρίς καμία υπερβολή, σε «μπανανίες»;
Πρόσφατα βρισκόμουν στο Βιετνάμ όπου επισκέφθηκα αρκετές μη τουριστικές περιοχές. Παρά τα πενιχρά οικονομικά και τη φτώχεια σε σημαντικό ποσοστό της κοινωνίας, η ποιότητα των δρόμων τους αλλά και η ευρύτερη οργάνωση του δημόσιου χώρου απέχει μακράν (προς το καλύτερο) από αρκετές «ευρωπαϊκές» τουριστικές περιοχές της Νάξου εν έτει 2026.
Ο σεβασμός στην ποιότητα και τον πολιτισμό της καθημερινής ζωής αλλά και στον πακτωλό των ευρωπαϊκών χρημάτων που έχουν “περάσει και δεν ακούμπησαν” (και δεν τα βλέπουμε σχεδόν πουθενά) είναι εξοργιστικά, προκλητικά και απροκάλυπτα ανύπαρκτος. Η εξήγηση είναι παλαιά, γραφική αλλά και σοφή: ο σεβασμός προϋποθέτει ως αναγκαία συνθήκη τον αυτοσεβασμό. Όπως φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού τριγύρω, από τους δρόμους (κεντρικούς και μη), τα «αποδομημένα» δημόσια κτίρια, τα εργοτάξια των αφαλατώσεων στην ριβιέρα της πόλης, τα ανύπαρκτα ή καταπατημένα πεζοδρόμια αλλά και από δεκάδες άλλα δείγματα χαμηλής κοινωνικής οργάνωσης, όπως φαίνεται επίσης από την απογοητευτική αδιαφορία της συντριπτικής πλειονότητας, ο αυτοσεβασμός είναι είδος προς εξαφάνιση.
Παρόλα αυτά, το βραβευμένο ως καλύτερο νησί στον κόσμο, είναι έτοιμο να υποδεχτεί χιλιάδες τουρίστες και να αντισταθμίσει ακόμα μία φορά την παραπάνω εικόνα μέσα από τη γη και τα προϊόντα της, τα μνημεία και τον τεράστιο φυσικό πλούτο που κληρονομήσαμε.
Μέχρι πότε θα μας ξεπλένει ό,τι κληρονομήσαμε; Μέχρι πότε οι καλεσμένοι φιλοξενούμενοι influencers και οι επισκέπτες θα εστιάζουν μόνο σε αυτά; Μέχρι πότε αυτά θα αντέξουν την ζούγκλα του ατομισμού, της ασυνειδησίας, της αταξίας και της παρανομίας, του α-πολιτίκ, της βλακείας και τους κινδύνους της; Μέχρι πότε θα την βγάζουμε καθαρή;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου