Σταθερότητα ή χάος: Το πραγματικό δίλημμα της εποχής!

 Του  Θανάση Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγου-Συγγραφέαυ Οδηγών
Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)
Η προεκλογική χρονιά που διανύουμε βρίσκει το πολιτικό τοπίο ρευστό, τις κοινωνικές ισορροπίες εύθραυστες και την οικονομία υπό διαρκή πίεση.
Σε ένα περιβάλλον διεθνούς αναστάτωσης, με πολεμικές συγκρούσεις, ενεργειακή αβεβαιότητα και πληθωριστικές πιέσεις, η πολιτική δεν μπορεί πια να περιορίζεται σε γενικές υποσχέσεις ή επικοινωνιακά συνθήματα.
Οι κοινωνίες ζητούν απαντήσεις, σχέδιο και αξιοπιστία.
Το δίλημμα «σταθερότητα ή χάος» δεν είναι ουδέτερο.
Είναι ένα κατασκευασμένο πολιτικό αφήγημα που επιστρατεύεται κάθε φορά που η εξουσία αδυνατεί να απαντήσει στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.
Όταν οι μισθοί δεν φτάνουν, η στέγη γίνεται πολυτέλεια και η ανασφάλεια κανονικότητα,
τότε η επίκληση της σταθερότητας λειτουργεί ως απειλή.
Αποδεχθείτε όσα ζείτε ή ρισκάρετε το χάος.
Αλλά ποια σταθερότητα ακριβώς υπερασπίζονται; Τη σταθερότητα της ακρίβειας;
Τη σταθερότητα των χαμηλών εισοδημάτων; Τη σταθερότητα μιας αγοράς που ευνοεί τους λίγους
και αφήνει τους πολλούς εκτεθειμένους;
Για χιλιάδες πολίτες, η σημερινή «σταθερότητα» είναι ήδη μια μορφή κοινωνικής απορρύθμισης,
απλώς χωρίς τίτλο κρίσης.
Σταθερότητα ή χάος;
Καμία κοινωνία δεν επιλέγει συνειδητά το χάος.
Όμως όταν το πολιτικό σύστημα παρουσιάζει την αδικία ως μονόδρομο και την αλλαγή ως απειλή,
τότε σπρώχνει τους πολίτες στο ρίσκο. Όχι από ανευθυνότητα, αλλά από ανάγκη.
Γιατί όταν δεν έχεις τίποτα να περιμένεις, δεν έχεις και πολλά να χάσεις.
Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «σταθερότητα ή χάος». Είναι ακινησία ή αλλαγή.
Φόβος ή ελπίδα. Συντήρηση ενός μοντέλου που εξαντλείται ή σύγκρουση
με τα συμφέροντα που το στηρίζουν.
Και εδώ αποκαλύπτεται το πολιτικό πρόβλημα.
Η σταθερότητα επικαλείται από όσους δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.

Σε ένα τέτοιο δίλημμα, μπορούμε να ελπίζουμε μόνο αν επαναφέρουμε την πολιτική στον πυρήνα της
ως εργαλείο συλλογικής προόδου και όχι ως πεδίο διαχείρισης φόβου.
Αν η προεκλογική περίοδος μετατραπεί σε ουσιαστικό διάλογο με την κοινωνία,
αν ακουστούν οι πραγματικές ανάγκες και αν υπάρξει ειλικρίνεια για τις δυσκολίες,
τότε η ελπίδα μπορεί να γίνει σχέδιο και όχι απλώς σύνθημα.
Και αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο της εποχής.
Διαφορετικά, αν η πολιτική δεν τολμήσει να μιλήσει καθαρά, να συγκρουστεί και
να προτείνει μια άλλη προοπτική δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας,
τότε το δίλημμα θα καταρρεύσει από μόνο του.
Όχι επειδή οι πολίτες διάλεξαν το χάος, αλλά επειδή η «σταθερότητα» έπαψε να έχει νόημα.