Blogger Gadgets

slider

Το gmail του naxios

Στείλτε μας Ειδήσεις-Σχόλια-Παρατηρήσεις-Αρθογραφία Στο email - naxios.blogspot.com@gmail.com Naxios Το πρώτο blog των Κυκλάδων Η φωνή της ΝΑΞΟΥ.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση της ΚΟΒ Κωμιακής του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ)

ΚΟΒ ΚΩΜΙΑΚΗΣ

28.11.2016
Δελτίο Τύπου
Για την εκδήλωση για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Την Κυριακή 27 Νοέμβρη 2016 πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η εκδήλωση που διοργάνωσε η ΚΟΒ Κωμιακής του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), στην γεμάτη από
κόσμο αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Κορωνίδας.
Στην  κεντρική ομιλία από τον Γιάννη Κορρέ, γραμματέα της ΚΟΒ Κωμιακής του ΚΚΕ, αναδείχθηκαν όλες οι πτυχές εκείνης της περιόδου της τρίχρονης εποποιίας του ΔΣΕ, καθώς και η ανάγκη για την εξαγωγή συμπερασμάτων από την ιστορία του ΚΚΕ και της εποχής εκείνης. Μιας ιστορίας που μας διδάσκει ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή κυβέρνηση, όποια ονομασία και αν έχει και οποιοδήποτε κόμμα και αν συμμετέχει σε αυτήν, εφόσον η πολιτική εξουσία, τα μέσα παραγωγής και όλος ο πλούτος που παράγει η εργατική τάξη βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, εφόσον η Ελλάδα συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Μετά την κεντρική ομιλία ακολούθησε προβολή του ντοκιμαντέρ που επιμελήθηκε το ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν φωτογραφικά και οπτικοαουστικά ντοκουμέντα που για πρώτη φορά βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Ένα ντοκιμαντέρ που αυτή τη στιγμή είναι το μοναδικό στην Ελλάδα, γι' αυτήν την περίοδο, που περιέχει τόσο μεγάλο πλούτο υλικών αρχείου και το σενάριο είναι με βάση την ιστορική αλήθεια.




Φέτος συμπληρώνονται 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ.

Παρά τα 70 χρόνια που πέρασαν από την ίδρυσή του και τα 67 χρόνια από την ήττα, ο ΔΣΕ εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας, της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης. Συνεχίζει να προβληματίζει και να απασχολεί τα επιτελεία των αντιμαχόμενων τάξεων, τόσο της εργατικής, όσο και της αστικής τάξης. Από διαφορετική φυσικά σκοπιά.

Το γεγονός αυτό αποδείχνει ότι η εμφάνιση και η δράση του ΔΣΕ δεν ήταν μια παρέκκλιση από την ιστορική εξέλιξη. Ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της όξυνσης της ταξικής πάλης και η κορύφωσή της στη συγκεκριμένη περίοδο. Τα ιστορικά γεγονότα είναι αμείλικτα και οι επιλογές που είχαν τεθεί τότε μπροστά στο λαϊκό κίνημα ήταν πολύ συγκεκριμένες: Υποταγή ή αντεπίθεση. Τις αλυσίδες ή τα όπλα.

Οι εικόνες που θα δούμε σε λίγο είναι πολύ αποκαλυπτικές και αποδεικνύουν με συνταρακτικά γεγονότα την ιστορική αλήθεια.

Ο αντίπαλος είχε επιλέξει το δικό του δρόμο, ακόμα από τα χρόνια της κατοχής, το ΚΚΕ δεν είχε το δικαίωμα να δειλιάσει και να αποφύγει την αναμέτρηση, όταν αυτή ήταν πια προ των πυλών. Αυτό δεν θα σήμαινε μόνο την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων κομμουνιστών, κομμουνιστριών, ΕΛΑΣιτών αλλά και προδοσία, ευτελισμό, ανυποληψία του μεγάλου κινήματος του 1940-'44.

Ο ταξικός αντίπαλος γνώριζε ότι το ΚΚΕ μπορεί να υπέγραψε, κακώς, τις Συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, λίγο αργότερα της Βάρκιζας, όμως δεν το έκανε από φόβο και διάθεση υποχώρησης. Οφείλονταν στο προβληματικό πρόγραμμά του όσο αφορά το χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα, στην επίδραση της λαθεμένης επιλογής του ΔΚΚ όταν άλλαξε την σωστή θέση της ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές, και τον χαρακτήρισε αντιφασιστικό.

Και ο Α' και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ-Γαλλία και Αγγλία έκαναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά της Γερμανίας-Ιταλίας-Ιαπωνίας, μόνο η ΕΣΣΔ διεξήγαγε δίκαιο πόλεμο για την υπεράσπιση του σοσιαλισμού, όπως δίκαιο πόλεμο έκαναν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των λαών, όπου αναπτύχθηκαν, εννοείται και  στην Ελλάδα.

Οι λαθεμένες ιδεολογικά και πολιτικά επιλογές οδήγησαν στην απόσπαση του απελευθερωτικού αγώνα από την πάλη για την εργατική εξουσία, στην επιλογή συμμαχιών με αστικά κόμματα, άρα και στη συμμετοχή πολλών ΚΚ και του δικού μας, σε αστικές κυβερνήσεις με γνωστές συνέπειες που δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν λεπτομερειακά και ειδικά.

Παρόλα αυτά το ΚΚΕ δεν το είχαν βάλει στο χέρι, το επαναλαμβάνουμε, γιατί ήταν κόμμα που ποτέ  δεν φοβήθηκε τη σύγκρουση όταν αυτή απαιτείται. Αποδείξεις έχουμε και στα κατοπινά χρόνια, καθώς το ΚΚΕ δεν πήρε τον κατήφορο του ευρωκομουνισμού, άντεξε το 1968 από την επίθεση του οπορτουνισμού που ήθελε την αυτοδιάλυσή του και μάλιστα στις πιο αντίξοες συνθήκες, της δικτατορίας, σήκωσε ανάστημα και το 1991 όταν πέρασε μέσα από τον τυφώνα της αντεπανάστασης.

Το ΚΚΕ παρά τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του, ποτέ δεν έλειψε από το πεδίο της ταξικής πάλης, τον αγώνα για τα οξυμένα προβλήματα, πίσω από πολλές λαϊκές κατακτήσεις του παρελθόντος, βρίσκεται το βαθύ αποτύπωμα του πρωτοπόρου και ηρωικού ρόλου του Κόμματός μας.

Ο κ. Τσίπρας είχε το θράσος στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να μας εγκαλέσει ότι εμείς δεν μπαίνουμε στη φωτιά, μένουμε στη ασφαλή γωνία της κριτικής, ενώ εκείνοι δεν διστάζουν να αναλαμβάνουν κυβερνητικές ευθύνες στα δύσκολα. Εμείς καθόλου δεν αμφισβητούμε ότι ανέλαβε ευθύνες στα δύσκολα, μόνο που διεκπεραίωσε και διεκπεραιώνει τις ευθύνες του αποκλειστικά και μόνο για την υπηρέτηση του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Ανέλαβε ευθύνες στο ένα μέτωπο της ταξικής πάλης, στο μέτωπο του κεφαλαίου.

Για το ΚΚΕ, η συγκρότηση του ΔΣΕ και η δράση του αποτέλεσε συνέχεια της ταξικής πάλης που εκδηλώνονταν  ποικιλότροπα στη διάρκεια της κατοχής, και των πρώτων μετακατοχικών μηνών και χρόνων. Ήταν η αναπόφευκτη συνέπεια της "Λευκής Τρομοκρατίας" που οργάνωσε η αστική τάξη της χώρας μας, τα κόμματά της και αρχικά οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί τους, που υποχρέωσε χιλιάδες ΕΛΑΣίτες να βγουν στα βουνά, προκειμένου να αποφύγουν το βέβαιο θάνατο. Κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν, μόνο και μόνο γιατί στάθηκαν αλύγιστοι και συνεπείς στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, διεκδικούσαν να γίνουν σεβαστά τα αιτήματα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.

Από την περίοδο της απελευθέρωσης ως την περίοδο απόφασης για την ένοπλη αναμέτρηση, στη Θεσσαλία δολοφονήθηκαν 333 αγωνιστές, δηλαδή το 46,3% των δολοφονημένων στα 1945-'46 σε όλη την Ελλάδα, χώρια οι μαζικές συλλήψεις και άλλες απόπειρες δολοφονίας και βασανισμών. Ήταν αναπόφευκτο, υποχρεωτικό να ξεκινήσουν οι πρώτες ένοπλες ομάδες.
Στις 27 Δεκέμβρη του 1946 και αφού εν τω μεταξύ είχαν πολλαπλασιαστεί και απλωθεί οι αντάρτικες ομάδες, αποφασίζεται η συγκρότηση ενιαίου στρατού με την επωνυμία ΔΣΕ.

 Το γεγονός ότι ο αγώνας του ΔΣΕ κράτησε 3 ολόκληρα χρόνια και έφερε πολλές φορές την αστική τάξη σε δύσκολη θέση, φαίνεται χαρακτηριστικά από τις  δηλώσεις του στρατηγού Βεντήρη στα τέλη του 1946: "Αγόμεθα μοιραίως προς δύσκολιν θέσιν… Παρά πάσαν χαύνωσιν πρέπει να συνεγερθεί το έθνος και πέρα πάσαν αντίδρασιν πρέπει να ευρεθούν τα μέσα. Εάν δε μας τα δίνουν οι σύμμαχοι, ας απευθυνώμεν αλλού. Ας πωλήσωμεν ό,τι έχομεν και δεν έχομεν, ας ατονίσομεν πάσαν άλλην ανάγκην. Τίποτα δεν είναι τόσον επείγον. Κάθε μέρα παρερχόμενη φέρει κατά εν βήμα πλησιέστερον τον κίνδυνον".

Οι νίκες συνέχιζαν όμως αυτές δεν επαρκούσαν, καθώς ύστερα από το δόγμα Τρούμαν και το σχέδιο Μάρσαλ, η αμερικανική ιμπεριαλιστική μηχανή έγινε το αποφασιστικό όπλο κατά του ΔΣΕ με τα γνωστά αποτελέσματα στην πορεία, την ήττα.

(Ο χαρακτήρας του ΔΣΕ)

Δεν ήταν πόλεμος ανάμεσα σε αδέλφια, όπως ισχυρίζονται τα αστικά κόμματα και τα τσιράκια τους, ούτε εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε με ευθύνη και των δύο πλευρών, όπως πονηρά ισχυρίζονται αστοί επιστήμονες, που τάχα ανακάλυψαν ένα μέσο δρόμο, πάντα βέβαια, αντικομουνιστικής ιστορικής ερμηνείας των γεγονότων.

Αυτοί που, σήμερα, μιλάνε για "αδελφοκτόνο" αγώνα είναι αυτοί που θέλουν ένα λαό γονατισμένο. Είναι εκείνοι που κρύβουν την πραγματική αίτια της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, συγκαλύπτουν ότι τα μνημόνια, ανεξάρτητα του μίγματος που έχουν, είναι η τυπική διέξοδος από την κρίση σε βάρος του λαού και υπέρ του κεφαλαίου. Είναι αυτοί που έχουν ευθύνη για τις φλεγόμενες ιμπεριαλιστικές πολεμικές εστίες στην περιοχή μας και αλλού.

Ο τρίχρονος αγώνας του λαϊκού στρατού, του ΔΣΕ ήταν ηρωικός και δίκαιος, ταξικός και διεθνιστικός. Προσφέρει διδάγματα σε όλα τα επίπεδα, στο πεδίο του ανεπανάληπτου ηρωισμού, αλλά και της στρατηγικής, της λαϊκής και διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Οι νέοι και νέες, έχουν το δικαίωμα να ψάξουν και να μάθουν τις αλήθειες που δεν θα τις βρουν στα σχολικά βιβλία και στα πανεπιστημιακά συγγράμματα:

Η ελληνική αστική τάξη ήταν σταθερά εχθρική και επικίνδυνη για τον ελληνικό λαό σε όλη τη διάρκεια της κατοχής. Ένα τμήμα της έφυγε από τη χώρα συμμαχώντας με το βρετανικό ιμπεριαλισμό, ένα άλλο έμεινε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με τις αρχές κατοχής, στήνοντας ελληνικές κυβερνήσεις, ιδρύοντας κάποιες αντιστασιακές οργανώσεις που πολέμησαν τον ΕΛΑΣ. Στη συνέχεια, ίδρυσαν από κοινού με τους Άγγλους και σε συνεννόηση με τους Γερμανούς τα Τάγματα Ασφαλείας με στόχο τον αφοπλισμό και τη διάλυση του ΕΛΑΣ-ΕΑΜ, το κυνήγι του ΚΚΕ. Ένα άλλο τμήμα, κρατούσε στάση αναμονής μέχρι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες που θα υπηρετούσαν τα ιδιαίτερα οικονομικά συμφέροντά τους.

Μετά το Δεκέμβρη και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα 50.000 βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις και στη συνέχεια εξαγγέλθηκε το δόγμα Τρούμαν στα μέσα του 1947, έγινε η αντικατάσταση της βρετανικής από την αμερικανική παρέμβαση.

Αντί να γίνει εκκαθάριση στρατού από τους δωσίλογους, διώχθηκαν οι ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες. Ο νέος αστικός στρατός που συγκροτήθηκε μετά τον πόλεμο στηρίζονταν στην εγκληματική Ορεινή Ταξιαρχία, τον Ιερό Λόχο, τους λεγόμενους "εθνικόφρονες", τους ταγματασφαλίτες, παλιές και νέες παρακρατικές συμμορίες, σε κατακάθια.

Επόμενο λοιπόν ήταν στις 24 Αυγούστου 1945, ο Νίκος Ζαχαριάδης να ανακοινώσει ότι το συμφέρον του λαού απαιτεί να "ξαναντηχήσει το τραγούδι του ΕΛΑΣ". Όταν επιλέχθηκε η ένοπλη πάλη, ο απολογισμός των θυμάτων αγωνιστών και αγωνιστριών ήταν: Νεκροί 1.192, τραυματίες 6.413, συλληφθέντες 70.000, βιασμένες γυναίκες 165, είχαν γίνει 6.567 ληστείες, δρούσαν 166 συμμορίες, ενώ οι παράνομοι οπλοφορούντες δολοφόνοι ήταν 20.000. Γίνονταν μαζικές σφαγές όπως στην Καλαμάτα, γενικά στη Μεσσηνία και Λακωνία, όπου εκεί κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος. Ο τότε υπουργός Εσωτερικών, Ρέντης, είχε δώσει επίσημα ακόμα πιο μεγάλα νούμερα διωκομένων, και υπό κράτηση χωρίς καν να υπάρχει παραπομπή σε δίκη.

Στη 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, (12-15 Φλεβάρη 1946), δηλαδή ένα χρόνο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, καθορίστηκε ότι περιεχόμενο της ένοπλης πάλης ήταν η λαϊκή αυτοάμυνα, μέσο πίεσης για δημοκρατικές εξελίξεις. Αυτός ο περιορισμένος και αναντίστοιχος χαρακτήρας που δόθηκε στο ΔΣΕ, οδήγησε στην καθυστέρηση στην έναρξη δράσης του και στον περιορισμό του στις ορεινές περιοχές. Η καθυστέρηση έδωσε χρόνο στον αντίπαλο να ανασυγκροτήσει το αστικό πολιτικό σύστημα και να αναδιοργανώσει τον εθνικό αστικό στρατό με τη βοήθεια των ΗΠΑ και Βρετανών αεροπόρων.

Η επίθεση και η σπίλωση του ΔΣΕ, με όλες τις αντικομουνιστικές παραλλαγές της, δεν γίνεται αποκλειστικά και μόνο για τη συσκότιση της Ιστορίας. Γίνεται και για σύγχρονους λόγους, καθώς η αστική τάξη και οι κολαούζοι της ξέρουν ότι σε επαναστατικές συνθήκες η αστική κρατική εξουσία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον πραγματικό κίνδυνο, της ανατροπής της. Η επαναστατική κατάσταση έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, δεν σχεδιάζεται, δεν προγραμματίζεται, όταν όμως ξεσπά, συνεπάγεται με την ένοπλη ταξική εμφύλια αναμέτρηση ανάμεσα στην εργατική τάξη, τον εξεγερμένο λαό από τη μία και την αστική τάξη με όλους τους μηχανισμούς της από την άλλη.

Μη ξεχνάτε ότι με κοινωνική εξέγερση και επανάσταση έγινε το πέρασμα από το δουλοκτητικό σύστημα στο φεουδαρχικό, με ένοπλη αστική επανάσταση πραγματοποιήθηκε το πέρασμα και η εδραίωση του καπιταλιστικού συστήματος. Κατά τη διάρκεια μάλιστα των αστικών επαναστάσεων, η αστική τάξη μοίρασε όπλα στους εργάτες, στη φτωχολογιά, προκειμένου να συμβάλλουν με τη ζωή και το αίμα τους στην ανατροπή της φεουδαρχικής αντίδρασης. Όταν νίκησε η αστική τάξη τους αφόπλισε γιατί τους είδε, αναπόφευκτα, ως τον πιο επικίνδυνο αντίπαλό της.

Μήπως σήμερα έχει αλλάξει η κατάσταση; Αντίθετα έχει εξελιχθεί ακόμα χειρότερα και στο επίπεδο της οικονομίας και στο αστικό πολιτικό σύστημα, σε εθνικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο. Η καπιταλιστική οικονομική κρίση και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε μια χώρα, σε μια σειρά χωρών "οι επάνω" να μην μπορούν να εξουσιάζουν όπως πριν και "οι κάτω" να αμφισβητούν έμπρακτα την εξουσία τους.

Σήμερα, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι σχεδόν "πανταχού παρών", και στην περιοχή μας, με παλιές και νέες μορφές, είτε εμφανίζονται ως εμφύλιοι είτε ως τοπικοί, αντιτρομοκρατικοί ή δήθεν για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Καθοδηγούνται και στηρίζονται πολιτικά και με όπλα από τις γνωστές μας ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των ΗΠΑ, τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, καθοδηγούνται από το ΝΑΤΟ και μάλιστα με την αγιαστούρα και του ΟΗΕ, του Συμβουλίου Ασφαλείας που έχει δώσει το πράσινο φως στο ΝΑΤΟ για την πραγματοποίηση στρατιωτικών επιθέσεων και χωρίς τη δική του συγκατάθεση. Νέα ιμπεριαλιστικά κράτη οξύνουν τις αντιθέσεις με τα πιο παλαιά ιμπεριαλιστικά, ρίχνουν και αυτά "λάδι στη φωτιά".

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, χωρίς ίχνος ντροπής (αλλά οπορτουνισμός και συμβιβασμός δεν συμβιβάζονται με φιλότιμο και ντροπή), ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα είναι "άγκυρα της ΕΕ, σταθερότητας, δημοκρατίας και ειρήνης". Τα ίδια ισχυρίζονται με δικά τους λόγια και τα άλλα κόμματα. Τα λένε, αυτοί που εδώ και χρόνια έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, προβοκάτσιας και δολοφονιών αμάχων, με στρατιωτικές βάσεις, με παραχωρήσεις λιμανιών και του ελληνικού εναέριου χώρου, με υπογραφές φαρδιά-πλατιά στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ, πολύ πρόσφατα μάλιστα στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία που πήρε προκλητικές αποφάσεις νέων πολεμικών γύρων. Μάλιστα η πρόσφατη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα, σηματοδοτεί μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Όταν οι ιμπεριαλιστές μεταξύ τους προσφεύγουν στην ένοπλη αναμέτρηση, είναι φανερό ότι τα όπλα θα τα ρίξουν χωρίς καμία αναστολή κατά των λαών. Τα όπλα, από μόνα τους, δεν κρίνουν καμία έκβαση, τα όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από πολλών "ειδών χέρια" και αντιλήψεις, το θέμα είναι αν οι λαοί παλεύουν με τη δική τους σημαία και δε μετατρέπονται σε μεσολαβητές, διαιτητές στο πλευρό της μιας μερίδας της αστικής τάξης κατά της άλλης, ή του ενός ιμπεριαλιστή κατά του άλλου.

Η αγανάκτηση και η δυσαρέσκεια, που εκφράζει σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, δικαιολογημένα, δεν οδηγεί αυτόματα και εύκολα στην κατάκτηση της πολιτικής συνείδησης όσον αφορά το πρόβλημα ποια τάξη πρέπει να έχει την ιδιοκτησία και την εξουσία.

Αγώνες απελευθερωτικοί, εργατικοί, αγροτικοί, γίνονταν και πριν η εργατική τάξη αποκτήσει το δικό της Κόμμα, πριν δηλαδή η εργατική τάξη γίνει τάξη για τον εαυτό της. Το ΚΚΕ, δεν περιορίζεται να περιγράφει τα προβλήματα, να φωνάζει για την ανεργία και τη φτώχεια, τον πόλεμο και την κρατική βία. Ο δικός μας ρόλος είναι μοναδικός και αναντικατάστατος, όχι μόνο γιατί είμαστε στην πρώτη γραμμή της καθημερινής δράσης, αλλά και γιατί ξέρουμε προς τα πού πρέπει να τραβήξουν τα πράγματα, στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Εμείς έχουμε την υποχρέωση να βοηθάμε έμπρακτα, χωρίς μεγαλοστομίες, και οπωσδήποτε με το παράδειγμα της αυτοθυσίας και ανιδιοτέλειας, να αναδεικνύεται στη συνείδηση της εργατικής τάξης, της φτωχής αγροτιάς και των άλλων φτωχών μεσαίων στρωμάτων ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός τους, πριν απ' όλα ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ, και ποιοι είναι οι διεθνείς σύμμαχοί του.

Ο εχθρός δεν είναι μόνο το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα ή οι κυβερνήσεις συνεργασίας, αυτές αποτελούν την πολιτική υπαλληλία της αστικής τάξης. Οι εργαζόμενοι πρέπει να βλέπουν ΚΑΙ την αστική τάξη ΚΑΙ το κράτος της, τους θεσμούς του αστικού κράτους, είτε η σύνθεσή τους καθορίζεται με εκλογές όπως είναι το αστικό Κοινοβούλιο είτε διορίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όπως είναι ο εθνικός αστικός στρατός, η Δικαιοσύνη και άλλοι. Οι καπιταλιστές είναι περιττοί 100%, κηφήνες, σφετεριστές του πλούτου που παράγει ο λαός, που διαθέτει η χώρα.

Εμείς έχουμε την υποχρέωση να ενημερώνουμε, με όπλο την πείρα και τα επιστημονικά επιχειρήματα, ποια ήταν η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ τον 20ό αιώνα, γιατί η Οκτωβριανή Επανάσταση του '17 εγκαινίασε την εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.

Εμείς έχουμε την υποχρέωση να συμβάλλουμε να γίνει πιο πλατιά η αντίληψη ότι ανεξάρτητα ποιο κόμμα ή ποια κόμματα κυβερνούν, πώς αυτοαποκαλούνται, δεν εξανθρωπίζεται το αστικό πολιτικό σύστημα, αυτό συνιστά, σε όλες τις μορφές του, τη δικτατορία της αστικής τάξης.

Να κατανοείται ευρύτερα -όσο γίνεται- ότι στην ουσία, ανεξάρτητα τι καυγάς γίνεται στο αστικό Κοινοβούλιο, η αντιπαράθεση εξελίσσεται ανάμεσα στη δικτατορία της αστικής τάξης και στην πάλη για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Η δικτατορία του προλεταριάτου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εξουσία της εργατικής τάξης.

Να θυμόμαστε ότι το συσχετισμό δυνάμεων δεν το διαμορφώνει μόνο του το Κόμμα, αλλά τον εξακριβώνει και το βελτιώνει δίνοντας κάθε μάχη. Η κάθε μάχη για να γίνει κρίκος στην αλυσίδα του πολέμου που οδηγεί στη νίκη πρέπει να είναι μελετημένη, σχεδιασμένη, να ξέρεις πότε περνάς στην επίθεση και πότε προετοιμάζεις τη νέα φάση επίθεσης. Έχει διαφορά αν χάσεις μια μάχη γιατί ο συσχετισμός δυνάμεων είναι αρνητικός, και άλλο πράγμα να χάσεις μια μάχη γιατί έκανες ασυγχώρητο λάθος ή γιατί φοβήθηκες, κιότεψες.

Ας προβληματισθούν όλοι εκείνοι και εκείνες, που λίγα χρόνια πριν μας ζητούσαν να "βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας", να "στηρίξουμε" με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και κάτι κάνει, μήπως εξασφαλίσει κάποια ανακούφιση στα λαϊκά στρώματα από το βάρος των βάρβαρων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που μας πλασαρίστηκαν ως μνημόνια διεξόδου από την κρίση.

Αν το ΚΚΕ, κάτω από την πίεση αυτών των προτροπών, υποχωρούσε, πώς θα ήταν τα πράγματα σήμερα; Θα ήταν χειρότερα, η απογοήτευση θα ήταν καθολική, δεν θα υπήρχε ούτε ένα εφαλτήριο για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και τη διαμόρφωση ισχυρής Λαϊκής Συμμαχίας. Η συνεργασία με αστικές πολιτικές δυνάμεις, η ανοχή προς τον οπορτουνισμό και το ρεφορμισμό αποδείχθηκε διεθνώς, σε όλο τον 20ό αιώνα, ότι έδωσε αέρα στην αστική τάξη και τα κόμματά της να αντεπιτεθούν, να κερδίσουν χρόνο, να χειραγωγήσουν το εργατικό, το λαϊκό κίνημα.

Οι μαχητές του ΔΣΕ  σε όλη την Ελλάδα, μπορεί να μην είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν τη θεωρία μας, πριν και κατά τα χρόνια της κατοχής, την περίοδο της "λευκής τρομοκρατίας" και του εμφύλιου, όμως η ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία τους δεν προέκυψε από ένα απλό συναίσθημα, ούτε μόνο από το γεγονός ότι ήταν κυνηγημένοι. Άλλωστε το σύστημα πάντα προσφέρει οδούς διαφυγής σε αυτούς που δειλιάζουν, υποχωρούν. Αυτό που τους έκανε ήρωες και ηρωίδες ήταν ο πόθος τους για μια νέα κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο, μια κοινωνία που γέννησε ο 20ός αιώνας, και που θα επανέλθει στο προσκήνιο, με τη νέα πείρα που μας έδωσε η πρώτη απόπειρα σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Αυτή η επιλογή είναι και σήμερα μοναδική για τον εργάτη και την εργάτρια, αυτούς που προλεταριοποιούνται, τους φτωχούς των μικροαστικών στρωμάτων, στην πόλη και στην ύπαιθρο, όλοι αυτοί γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο πολλοί.


Οι μαχητές και οι  μαχήτριες του ΔΣΕ, γράψανε μια λαμπρή ιστορία. Το Κόμμα καταγράφει αυτή την ιστορία, αναδείχνει την ιστορική της σημασία και αξία, βγάζουμε συμπεράσματα και διδάγματα.

Συνεχίζουμε με τον ίδιο απαράμιλλο ηρωισμό και αυτοθυσία για να γεμίζουμε τις σελίδες της Ιστορίας με νέα επιτεύγματα, με τις σελίδες της νίκης.

Ο Γράμμος κι αν έπεσε, εμείς θα νικήσουμε.

Ας λυσσομανάει η αστική τάξη. Δεν μπορεί να ανατρέψει την πορεία της κοινωνικής εξέλιξης. Υπερασπίζεται ένα σάπιο και ξεπερασμένο σύστημα με τη δύναμη της βίας και του ψέματος.

Την προοπτική του μέλλοντος καθορίζει η εργατική τάξη.


Δόξα και τιμή στον ΔΣΕ».

Δεν υπάρχουν σχόλια :