Μην
Του Στρατή Κοκκινέλη στην Political.gr για τον νέο «αντιμητσοτακισμό».
Το πολιτικό σκηνικό της χώρας βρίσκεται εγκλωβισμένο σε ένα παράδοξο φαινόμενο. Από τη μία πλευρά, η κοινωνική δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση διογκώνεται, η φθορά της καθημερινότητας είναι ορατή και ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών εκφράζει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, την επιθυμία «να φύγει ο Μητσοτάκης». Από την άλλη πλευρά, η εναλλακτική πρόταση εξουσίας παραμένει ένα απόλυτο πολιτικό κενό. Όλοι οι παίκτες του αντιπολιτευτικού τόξου συμφωνούν στο σύνθημα της αποκαθήλωσης του Πρωθυπουργού, αλλά κανένας δεν είναι σε θέση, ή δεν έχει την ικανότητα, να αρθρώσει ένα συγκροτημένο, ρεαλιστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης που θα πείσει τους πολίτες ότι η επόμενη ημέρα θα είναι καλύτερη.
Αν κοιτάξει κανείς τα κόμματα που μάχονται για τα πρωτεία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η εικόνα είναι απογοητευτική. Αντί για σοβαρό πολιτικό σχεδιασμό, παρακολουθούμε μια ατέρμονη εσωστρέφεια. Το κάθε κόμμα κοιτάζει αποκλειστικά το δικό του μικροκομματικό «μαγαζί», αναλώσιμο σε εσωτερικές έριδες, διασπάσεις και αρχηγικούς ανταγωνισμούς. Το μοναδικό κοινό σημείο αναφοράς τους, η μοναδική τους πολιτική κόλλα, είναι το αρνητικό μήνυμα: «Να φύγει ο Μητσοτάκης». Όμως, η άρνηση δεν αποτελεί πολιτική πλατφόρμα. Το να λες τι δεν θέλεις είναι εύκολο, το να αποδείξεις ότι μπορείς να διοικήσεις μια χώρα με σύνθετες διεθνείς και οικονομικές προκλήσεις απαιτεί κάτι πολύ βαθύτερο από στείρα συνθηματολογία.
Αυτή η ένδεια εναλλακτικού σχεδίου τροφοδοτεί μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση: ότι η τιμωρητική ψήφος αρκεί για να φέρει την αλλαγή. Η ιστορία, ωστόσο, διδάσκει ότι η τιμωρητική διάθεση των ψηφοφόρων, όταν δεν συνοδεύεται από μια αξιόπιστη διέξοδο, δεν οδηγεί πουθενά. Ή μάλλον, οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν οι εμπνευστές της. Αντί να κλονίσει την κυβέρνηση, η έλλειψη εναλλακτικής λειτουργεί ως το απόλυτο σωσίβιο για το Μέγαρο Μαξίμου. Με μια αντιπολίτευση που αδυνατεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία οδεύουν ολοένα και πιο κοντά στη συμπλήρωση μιας δεκαετίας και πλέον στην πρώτη θέση προτίμησης του ψηφοφόρου, διατηρώντας την πρωτιά σχεδόν αναίμακτα.
Το πιο ανησυχητικό για το πολιτικό μας σύστημα είναι ότι, την ίδια ώρα που η κυβερνητική παράταξη διατηρεί τα ηνία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δείχνουν να συμβιβάζονται με τη μιζέρια μιας εκλογικής επιρροής που κινείται πέριξ του χαμηλού 10%. Έχουν μετατραπεί σε περιφερειακούς παίκτες, ανίκανοι να διευρύνουν τα ακροατήριά τους. Η αντιπολίτευση στερείται πολιτικής επιχειρηματολογίας και σύγχρονης ρητορικής που θα μπορούσε να κάνει κτήμα της τους πολίτες, οι οποίοι είτε απέχουν είτε δεν επιθυμούν να ψηφίσουν τη σημερινή κυβέρνηση.
Όσο οι προτάσεις για την οικονομία, την υγεία και την παιδεία αντικαθίστανται από κραυγές και αφορισμούς, ο Μητσοτάκης θα φαντάζει στα μάτια των μετριοπαθών πολιτών ως η μόνη ορθολογική, αν και φθαρμένη, επιλογή. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως μια αντιπολίτευση που θα προτείνει μέτρα, λύσεις και όραμα, αντί για ένα μόνιμο, στείρο «όχι». Μέχρι να βρεθεί αυτή η δύναμη, το σύνθημα «να φύγει» θα παραμένει το πιο σύντομο ανέκδοτο της εγχώριας πολιτικής σκηνής».
Το γύρισμα της πλάτης για το κόμμα Σαμαρά και η Βόρεια Ελλάδα Ο 
