ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ....

Δημοσιεύουμε σήμερα ολόκληρη την επιστολή του Χρυσοστόμου Σμύρνης στον Ελ. Βενιζέλο...

Επιστολή προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο

του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης
«Αγαπητέ φίλε και αδελφέ κ. Ελευθέριε Βενιζέλε. Επέστη η μεγάλη στιγμή της μεγάλης εκ μέρους Σας χειρονομίας. Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, το Ελληνικόν Κράτος, αλλά και σύμπαν το Ελληνικόν Έθνος καταβαίνει πλέον εις τον Άδην, από του οποίου καμμία πλέον δύναμις δεν θα δυνηθή να το αναβιβάση και το σώση. Της αφαντάστου ταύτης καταστροφής, βεβαίως αίτιοι είναι οι πολιτικοί και προσωπικοί Σας εχθροί, πλην και Υμείς φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος, δια δύο πράξεις σας. Πρώτον, διότι απεστείλατε εις Μικράν Ασίαν ως Ύπατον Αρμοστήν ένα τούτ' αυτό παράφρονα και εγωιστήν, φλύαρον, απερροφημένον εν τω αυτοθαυμασμώ του και καταφρονούντα και υβρίζοντα και δέροντα και εξορίζοντα και φυλακίζοντα όλα τα υγιή και σώφρονα στοιχεία του τόπου, διότι εν τω φρενοκομείω του βεβαίως δεν είχον τόπον, και εις το τέλος αποδώσαντα αυτούς τους αγλαούς καρπούς της τελείας του Μικρασιατικού λαού καταστροφής, τους οποίους νυν θερίζομεν. Και δεύτερον, διότι πριν αποπερατώσητε το έργον Σας και θέσητε την κορωνίδα και το επιστέγασμα επί του ανεγερθέντος αφαντάστως ωραίου και μεγαλοπρεπούς δημιουργήματός Σας, της καταθέσεως των θεμελίων της περικλεεστάτης ποτέ Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας, είχατε την ατυχή και ένοχον έμπευσιν να διατάξητε εκλογάς κατ' αυτάς ακριβώς τας παραμονάς της εισόδου σας εις Κωνσταντινούπολιν και της καταλήψεως αυτής υπό του Ελληνικού Στρατού προς εκτέλεσιν των όρων της -οίμοι- δια παντός καταστραφείσης Συνθήκης των Σεβρών».


Σμύρνη, 21 Αυγούστου 1922

Συνεχίζουμε με δυο καταπληκτικά βίντεο σχετικά με το διωγμό των Ποντίων με ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ του μεγάλου εθνάρχη Ελ.Βενιζέλου



και Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου απο τους Τούρκους


Μανώλης εξ Απειράνθου

«ΟΙ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΥΠΟΘΗΚΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ»

Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στον Τόπο μας. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μία στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους.

Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του Τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογε-νειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους. Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους.

Στις δύσκολες και - αναντίλεκτα- κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ότι προκάλεσαν δυστυχώς – και συνεχίζουν να προκαλούν – ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους.

Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων. Για να δώσει ένα πιάτο φαϊ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους.
Δυστυχώς, όμως. Όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της Πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας.

Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο.

Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας.
Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία.

Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας.
Υποθηκεύουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια.

Απογοητευμένοι, απελπισμένοι και ανήσυχοι Ελληνες μας ρωτούν και ζητούν υπεύθυνες, ειλικρινείς και πειστικές απαντήσεις.

Ρωτούν τι τους ξημερώνει η επόμενη ημέρα.

Ρωτούν που πάει η Πατρίδα μας.
Ρωτούν τι επιτέλους μπορεί να σταματήσει το δράμα.
Τι μπορεί να ξαναγεννήσει την χαμένη ελπίδα.
Δυστυχώς όμως !

Στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προ-κλητικά.
Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της Εθνικής μας κυριαρχίας.
Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό.

Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας.

Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι.
Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης.
Δρόμοι δημιουργίας, ελπίδας και προοπτικής.
Δρόμοι ανοικτοί για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα

Σε αυτούς τους δρόμους οφείλουμε να πορευθούμε όλοι, με τη συναίσθηση της μετάνοιας.
Ενώνοντας τις αστείρευτες δυνάμεις του Έθνους μας.

Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους.
Έχοντας, πάνω απ’ όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των Παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.

Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα .

Του Βασίλη Αναστασόπουλου από το protothema.gr

Όταν, πριν από περίπου ένα χρόνο, η κυβέρνηση Παπανδρέου και η δημοτική αρχή της Αθήνας αναζητούσαν μια λύση για την στέγαση των 300 μεταναστών-καταληψιών της Νομικής, η λύση δόθηκε μέσα σε μόλις τρεις ημέρες. Ως εκ θαύματος, το μέγαρο «Υπατία», στη συμβολή της Πατησίων με την οδό Ηπείρου 2, άνοιξε τις πύλες του, για να φιλοξενήσει στα πολυτελή του σαλόνια τους απεργούς πείνας, που διεκδικούσαν άδεια εργασίας και παραμονής στη χώρα, δίνοντας μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα πολιτικό «μπρα ντε φερ» ανάμεσα στην άκρα Αριστερά και την ακροδεξιά. Η φράση του εκπροσώπου των μεταναστών μάλιστα, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις ετοιμάζονταν να κάνουν εκείνο το «ντου» στη Νομική, που ευτυχώς δεν έγινε ποτέ, είχε μείνει βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη. «Αν κάνετε το λάθος και μπείτε μέσα, να φέρετε μαζί σας και φέρετρα. Δεν θα φύγουμε ζωντανοί από εδώ!» είχε προειδοποιήσει τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Χρήστο Παπουτσή.

Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα και συνεπεία της οικονομικής κρίσης, ένας τρομακτικός αριθμός συνανθρώπων μας (υπολογίζονται σε 20.000-25.000) αναζητά καθημερινά καταφύγιο σε διάφορα ανά την Αθήνα εγκαταλελειμμένα κτίρια, ενώ στους 1.250 ανέρχονται εκείνοι που κοιμούνται σε πεζοδρόμια, παγκάκια και πλατείες. Τι κάνουν γι' αυτούς τους συμπολίτες μας οι αρμόδιες αρχές;

- Ανοιγοκλείνουν το δημοτικό γυμναστήριο στο Ρουφ, ανάλογα με το αν ο υδράργυρος δείχνει πάνω ή κάτω από τους 4 βαθμούς Κελσίου.

- Κρατάνε κλειστό το «ξενοδοχείο των φτωχών», στον αριθμό 221 της Πατησίων, επιρρίπτοντας ευθύνες στους εργολάβους για καθυστέρηση στην παράδοσή του.

- Ανοίγουν τις πύλες του ΟΑΚΑ για να τους φιλοξενήσουν, δίχως να αναρωτηθεί κανείς πώς οι εξαθλιωμένοι αυτοί άνθρωποι θα βρει τη δύναμη να μετακινηθούν από το κέντρο της πόλης στα «παγωμένα» βόρεια προάστια, αναζητώντας κατάλυμα εκεί.

- Στοιβάζουν μαζί, σε λέσχες φιλίας, άστεγους με αναξιοπαθούντες ηλικιωμένους συμπολίτες μας, όταν οι ανάγκες τόσο των μεν, όσο και των δε, είναι εκ διαμέτρου διαφορετικές.

- Σχεδιάζουν τη «νομοθετική κατοχύρωση της έννοιας του άστεγου ως ειδικής κοινωνικής κατηγορίας με συγκεκριμένες προϋποθέσεις» και προαναγγέλλουν δημόσιο διάλογο για το θέμα, όταν οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται χειροπιαστές λύσεις εδώ και τώρα -αν όχι... χθες.

- Παρακολουθούν (εν προκειμένω, το Κέντρο Υποδοχής & Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων - ΚΥΑΔΑ) ομάδες πολιτών να συγκεντρώνουν και να μοιράζουν κουβέρτες, τρόφιμα και ρούχα στους αστέγους, δίχως έστω να συνδράμουν στις προσπάθειές τους.

- Και, εσχάτως, στέλνουν (ο κ. Καμίνης, στη συγκεκριμένη περίπτωση) τα ΜΑΤ και καταθέτουν μηνύσεις εναντίον μιας «χούφτας» ανθρώπων που, είτε συμβολικά είτε από ανάγκη, εισβάλουν στο... καφενείο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, αναζητώντας λίγη ζεστασιά...

Αλήθεια, γιατί ήταν άλλα τα αντανακλαστικά της πολιτείας στην περίπτωση των μεταναστών-καταληψιών και άλλα τώρα, που χιλιάδες άνθρωποι χάνουν το βιός, την αξιοπρέπεια και τα σπίτια τους, λυγίζοντας υπό το βάρος της ύφεσης και των δυσβάσταχτων χαρατσιών; Γιατί δεν βρέθηκε μια «Υπατία» να προσφέρει τη φιλόξενη αγκάλη της στους άστεγους της Αθήνας; Εκείνοι εξάλλου δεν κατέλαβαν κανένα δημόσιο κτίριο ή πανεπιστημιακό ίδρυμα, απειλώντας ότι θα το εγκαταλείψουν μόνο μέσα σε φέρετρα... Αντίθετα, πεθαίνουν στο δρόμο κάθε μέρα.

ΠΗΓΗ:http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/?aid=174496#cmnt_251418

Χθες 31 Ιανουαρίου 2012 έκλεισαν 16 χρόνια από τη μαύρη νύχτα των Ιμίων του Σημίτη.
Το aegeantimes.gr είχε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα για την ημέρα εκείνη.
Ένα αφιέρωμα που πρέπει και επιβάλλεται να δουν όλοι, ιδίως οι νεότεροι.

Θα αφιερώσετε περίπου μισή ώρα για να διαβάσετε αλλά και να ακούσετε τα γεγονότα εκείνης της νύχτας.
Απλά να θυμίσω τους 3 αδικοχαμένους πιλότους μας που ήταν στο μοιραίο ελικόπτερο, ως ελάχιστο φόρο τιμής στους Έλληνες ήρωες πιλότους μας.

Ο Αντιπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης,
ο Αντιπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και
ο Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός

Να θυμίσω επίσης ότι οι 12 Τούρκοι κομάντος που κατέλαβαν τα ΙΜΙΑ, σκοτώθηκαν κάτω από αδιευκρίνιστες ως τα σήμερα συνθήκες

Ολόκληρο το αφιέρωμα των aegeantimes.gr ΕΔΩ

Μανώλης εξ Απειράνθου